Week 32 -2009 Italiaans is een prachtige taal. Ik doe mijn best om het te spreken, maar ik ben me bewust van mijn enorme beperkingen. De belangrijkste daarvan is dat ik het nooit geleerd heb en dus maar wat doe. Ik acteer of ik Italiaans spreek. Genoeg Italiaanse films gezien om op de juiste wijze met daarbij de gebaren die erbij horen "tutto bene?" te vragen alsof ik al jaren lang in Italië woon. Vervelend is het als men uitgebreid antwoordt en ik er niets van begrijp. Woorden maak ik zelf door de Franse woordjes die ik op de middelbare school uit mijn hoofd moest kennen wat te verdraaien zodat het voor Nederlanders net echt klinkt, maar voor Italianen meestal onbegrijpelijk blijft. Ik ben ervan overtuigd geraakt dat je er op die manier altijd uitkomt. Het wordt moeilijker mijn wensen kenbaar te maken als ik ontdek dat ik het glijmiddel om vakantieliefde mee te bedrijven thuis heb laten liggen en daarom naar een Italiaanse drogist ga. Eerst trek ik drie kwartier uit om de hele winkel uit te kammen en zorgvuldig tussen de shampoo, haarverf en tandpasta te zoeken. Dan hoef ik het gewenste product alleen nog nonchalant op de toonbank te zetten, te vragen "quanto costa" en na ontvangst in een discreet plastic tasje "grazie" te zeggen. Jammer genoeg zie ik het nergens en er zijn uitsluitend dames in de winkel aanwezig, bij wie ik met mijn woordenschat en dus onvermijdelijke gebarentaal ter ondersteuning, niet om nadere informatie durf te vragen. Ik doe een halfslachtige poging door 'che lubricante?' te vragen, maar de dame tot wie ik het woord heb gericht blijft me nietszeggend aanstaren. Een mogelijk synoniem schiet me niet te binnen en hier past echt geen pantomimeopvoering. Er rest me niets anders dan te accepteren dat het me deze keer niet gaat lukken met mijn Italiaans iets te bereiken en Marion om hulp te vragen. Zij komt even later naar buiten en zegt dat we ervoor naar de apotheek moeten. Verbaasd kijk ik haar aan. Het is toch geen medicijn. Of zou je er een recept voor nodig hebben? Moet ik eerst naar een Italiaanse huisarts die dan vast moet stellen of ik wel voor een dergelijk gevaarlijk middel in aanmerking kom? Dan legt hij me zeker de bijwerkingen uit en pas daarna kan ik me vervoegen bij de plaatselijke apotheker. Het valt echter mee en ik heb beduidend meer geluk in de farmacia, want ik zie na enige minuten rondkijken een relatief ruime keus aan glijmiddelen. Voor zo'n klein plaatsje drie verschillende types. Dat is toch heel wat. Omdat ik het verschil niet helemaal begrijp pak ik twee merken. Daarna kies ik om geen verkeerde indruk te wekken ook een nieuwe leesbril uit. Ik vraag ook nog naar blaarpleisters, zonder er bij stil te staan dat men nu mogelijk verwonderd nadenkt over wat ik in hemelsnaam op mijn vakantie uit ga voeren. Een paar dagen later kom ik tot de ontdekking dat ik niet genoeg medicijnen meegenomen heb en opnieuw naar de Italiaanse apotheek zal moeten gaan. Ik dacht toch dat ik zorgvuldig alles uitgeteld had. Eenentwintig dagen maal drie pilletjes tegen de prostaatkanker. "Ik geloof dat ik niet genoeg medicijnen mee heb genomen," zeg ik tegen Marion. "Dan haal je even bij," antwoordt Marion. Maar zo simpel is het niet. David van twaalf heeft een handig boek "Italian phrase book for kids". Ik zou nu een slim boek voor prostaatkankerlijders tijdens hun vakantie in Umbria wel kunnen gebruiken. "Che Casodex per el cancero de prostato?" informeer ik bij de apotheekdame. Ze heeft daarvoor een recept nodig. "Sono dotore e podo escribere un recetto," verzeker ik haar zonder goed te weten of wat ik zeg wel enige relatie tot de Italiaanse taal heeft. Ze kan het bestellen en dan duurt het een week voor ze het in huis heeft. "Laat maar zitten," zeg ik tegen Marion als ik terug ben. Waarom slik ik die medicijnen ook? Om mijn mannelijke hormonen in toom te krijgen en zo de PSA laag te houden in de hoop dat ik nog lang en gelukkig leef. Dan maar een paar weken in plaats van drie twee maal daags een tabletje. Het gaat in het leven om het stellen van prioriteiten en gelukkig zijn Italiaanse apotheken in staat om wat echt belangrijk is snel leveren. Terug