Week 36 -2009 Mannen die dertig minuten per dag stevig trainen hebben vijftig procent minder kans aan kanker te overlijden. Finse onderzoekers hebben dat aangetoond. Het staat zwart op wit in een wetenschappelijk tijschrift. Leuk, maar wat betekent het voor mij? Dat ik ondanks een leven lang hardlopen toch kanker heb gekregen en dus niet in deze cijfers thuis hoor? Of dat ik door flink door te gaan met trainen uiteindelijk de kanker de baas zal zijn? Sinds ik drie maanden geleden weer met mijn hormonale behandeling begonnen ben gaat het trainen echter niet zo gemakkelijk meer. In de zes maanden dat ik weer wat testosteron had omdat ik niets slikte ging ik steeds sneller op mijn hometrainer. Haalde ik aanvankelijk met moeite 32 kilometer in vijfenveertig minuten, al snel raasde ik in die tijd zelfs 33 kilometer op mijn machine en in de laatste weken werd het zelfs regel meer dan 34 kilometer op mijn klokje te zien staan. Waar zou het einde liggen? Een werelduurrecord? Sinds ik weer slik kan ik niet meer zo snel. Soms ben ik zelfs na vijfendertig minuten uitgeput en haal ik de aan mezelf opgelegde drie kwartier niet eens. Na afloop voel ik mijn versleten rechterheup en mijn hielspoor gaat ook maar niet over. Hardlopen, roeien, zwemmen, squash en voetbal leiden allemaal tot minder kanker en een kleinere kans eraan te overlijden vertellen de onderzoekers. Hardlopen gaat door mijn hielspoor echt niet meer, roeien heb ik nooit gedaan, bij elke trap tegen de bal voel ik een pijnscheut in mijn lies door de versleten heup, squashen doe je in zo'n benauwde ruimte en je hebt er iemand anders bij nodig, na twintig minuten zwemmen heb ik het meestal wel gezien en fietsen komt helemaal niet in dit rijtje voor. "Er is geen arts die je iets over dat sporten verteld heeft," zegt Marion als ik haar over het onderzoek vertel. Ze heeft gelijk, maar specialisten weten ook al precies hoe het allemaal af zal lopen. Daardoor hebben ze een simpele kijk op de zaak. Ze stellen de diagnose en uiteindelijk gaan hun patiënten dood. Daartussen zitten een aantal controlebezoekjes van tien minuten. Soms gaat het om drie, soms tien, soms nog meer ontmoetingen, maar de dood komt toch. Daarom adviseren ze me om vooral mijn medicijnen goed te slikken en dat doe ik ook trouw. Er is nog nooit een arts begonnen over een stevig partijtje sport. 'Hormonale behandeling niet goed voor alle mannen met prostaatkanker' kopt echter een onderzoeksverslag dat ik deze week tegenkom. Dus wat moet ik met mijn medicijnen? Vijfduizend mannen zijn vijf jaar lang gevolgd en de mannen met hartproblemen gingen eerder dood dan wanneer ze geen behandeling zouden hebben gevolgd. Gezwel enigszins onder controle, maar het hart heeft het opgegeven. Wat jammer nou. Gelukkig heb ik het niet aan mijn hart, maar dat kun je heel gemakkelijk in de loop van je leven krijgen. Dat is bepaald niet uitzonderlijk bij ouder wordende mannen. Er is maar een manier om dat te voorkomen. Flink bewegen en gezond eten. Ik zal dus elke dag weer moeten zorgen dat ik in beweging blijf, anders word ik toch nog ingehaald. "Jij hebt alles zelf moeten ontdekken," zegt Marion. Misschien heeft ze het ook wat dat betreft bij het rechte eind, maar ik heb geen enkele garantie dat het me ook zal lukken mijn artsen te overleven en het is bovendien niet zo heroïsch als ze denkt. Ik heb echt geen speciale alles omvattende behandeling voor mezelf bedacht, en doe wat ik leuk vind en me verstandig lijkt. Ik zou artsen echter heel goed kunnen trainen wat ze allemaal aan hun patiënten zouden kunnen adviseren, zodat ze eens iets anders hebben om over te praten dan de psa. Over de hometrainer en de geneugten van rennen door een bos, over wat je moet eten en kunt laten staan, over hoe je je hoofd niet verliest. Maar met zulke dingen zijn artsen liever niet bezig want zo'n gesprek kost verdraaid veel tijd. Ik klim weer op mijn hometrainer en trap tot ik pijn in mijn spieren voel en de vloer en mijn kleren drijfnat zijn. Gelukkig, vandaag eindelijk weer 34,2. Het klinkt als een psa uitslag. De finishlijn is nog lang niet in zicht. Le mouvement c' est la vie. Terug