Week 37 -2009 'Eat your way to a healthy prostate' staat er in een Engelse krant. Ik krijg daarbij een visioen van mezelf als een worm die zich door mijn lichaam een weg eet om alle kankercellen in mijn prostaat te verorberen. Dat is echter niet de bedoeling geloof ik, want het artikel gaat over allerlei dingen die ik zou moeten eten omdat ik dan of geen prostaatkanker krijg of dat ik er niet onmiddellijk aan dood zal gaan. Voor het eerste is het te laat, maar voor dat laatste wordt het blijkbaar nog vol op smullen. "Een gecontroleerd dieet kan de enige manier van een actieve behandeling zijn", verzekert men de hongerige prostaatman. Want kijk maar naar Japan, India en China. Daar doen ze niet aan prostaatkanker. En waarom niet? Omdat ze daar zo prima eten. Allereerst schijn ik meer alliinase te moeten eten. Een rotwoord met al die dubbele letters en ik had er nog nooit van gehoord. Het zit in uien, knoflook, prei, bosuitjes, lente-uitjes. Ik mag ze niet verhitten want dan gaat de alliinase-activiteit veloren (ik begin lol in het woord te krijgen en bij scrabble kan ik er goede sier mee maken). Een teentje knoflook per dag, dat zou het hem al doen. Knoflook is natuurlijk de koningin van de keuken. Je straft me er daarom niet mee, maar… Je moet het ook nog tien minuten na het fijnhakken, fijnsnijden, persen laten rusten zodat de antikanker stoffen zich kunnen vormen. Ik zie mezelf echter nog niet zo snel een stuk rauwe geplette prei eten. Kunnen we er nog iets prettigs van maken? Lycopeen moet ik natuurlijk ook veel eten. Dat is me al duizend maal duidelijk gemaakt. Iedereen die me een opbeurend woord wil meegeven voor de rest van mijn bestaan begint over de kansen die ik nog heb als ik maar lycopeen eet. Het zit in het rode schilletje van de tomaat. Ook door het eten van tomaten voel ik me niet gestraft, maar je moet er, volgens de lycopeenadepten, wel erg veel van naar binnen werken om er enig baat bij te hebben. Zo veel tomaten krijgt niemand door zijn keel, hoe lekker ze ook zijn. Maar een stel slimme jonge ondernemers hebben er iets op gevonden. De tomaatpil. Net als de wijnpil waarin men resveratrol heeft gestopt, het bestanddeel uit de wijn dat zo goed voor ons zou zijn, zo worden nu ook tomatenschillenpillejes gemaakt die een equivalent aan lycopeen van drie kilo tomaten bevatten. Eindelijk, brave new world om de hoek. "Wil je nog een lekker wijnpilletje bij je eten?" "Nee dank je, ik heb net drie tomatenpilletjes op. Ik zit vol." Dan lees ik ook nog wat ik allemaal beslist niet moet eten. Niet teveel zuivelproducten. Niet te veel calcium. Niet teveel rood vlees. Geen vleeswaren. Jammer dus, want daarmee is ook salami geen optie meer. Leuk om dat te lezen, maar zo eet ik de laatste veertig jaar al. Wel heel zuur dat ik dan toch prostaatkanker heb gekregen. En dan zou het nu overgaan als ik me daar nog beter aan houd? Het staat allemaal in 'The Prostate Care Cookbook'. Natuurlijk, een berichtje staat maar nooit zo maar in de krant. Er is altijd wel ergens een verborgen boodschap. Het is de bedoeling dat mannen op dieet gaan. Bij het artikel zit ook een receptje om te laten zien hoe lekker het is om je naar een gezonde prostaat toe te eten. In één oogopslag zie ik dat we niet hoeven te lijden: 250 ml dessert wijn, 100 ml Cabernet Sauvignon, 100 ml rose champagne. Alleen allemaal wel verprutst en verkookt zodat het niet meer uitmaakt of het Cabernet Sauvignon was of de huiswijn van de supermarkt om de hoek. Bovendien door de hitte ontdaan van alle alcohol die nog een restant gezelligheid en vergetelheid zou kunnen brengen. Daar moeten we dan aardbeien, frambozen, meloen en bosbessen in gooien. Een verantwoord soepje. Ik geloof niet dat ik mijn leven lang dit gerecht naar binnen wil werken om mijn bestaan op aarde te verlengen. Dat wordt me iets te rood naar mijn smaak. Ook niet elke week. Het leven is een feest, dat je elke keer moet vieren, maar ik heb er de culinaire verzinsels van Nigella Lawson en Gordon Ramsay niet bij nodig. Hoe meer je ervan geniet, des te langer je wilt dat het duurt en zo veel te meer je je best doet om het vol te houden. Tot de fruitsoep je uit de neus komt en je het genoeg vindt. We kunnen natuurlijk de fruitsoep met een gerust hart vervangen door de gerechten die we zelf lekker vinden. Dan hou je een klein beetje rekening met die zuivelproducten, dat rode vlees, helaas ook met de salami, en je gooit er een extra tomaatje bij, plet de alliinase tien minuten voor je hem gebruikt en dan hebben we echt voldoende ons best gedaan om van een mooi leven nog een langer leven te maken. Terug