Week 48 -2009 Nooit van mijn leven heb ik geweten dat weekmakers zo'n grote invloed op de mens hebben. Daarmee bedoel ik niet geneesheren en wondermiddelen die de zieke ziel het lijden verlichten door pappen en nat houden, maar de phtalaten die in plastic producten zitten om ze zacht te maken. Ze zitten in speelgoed, materiaal waarin voeding verpakt wordt, nagellak, shampoos, lotions, en de luchtverfrissers op het toilet. Als vrouwen tijdens de zwangerschap veel met deze weekmakers in aanraking komen krijgen ze jongetjes die op hun zesde onvoldoende met auto's en pistolen spelen. Het worden geen flinke kerels omdat ze in de kritische fase waarin de hersenen zich ontwikkelen te weinig testosteron hebben gehad. Die phtalaten ondermijnen namelijk onze mannelijke hormonen. Ik heb het nooit beseft, maar er lijkt sprake te zijn van een complot waarbij mannen in doetjes veranderen. Omdat de heren der schepping ook nog eens voor de voortplanting vrijwel overbodig zijn geworden - de zaadbank is meer dan genoeg, daar is geen kerel meer voor nodig - wordt testosteron op den duur alleen nog gebruikt wordt door vrouwen die wat geiler willen zijn en net zo hijgerig als de mannen van vroeger van orgasme naar orgasme te leven. Echte binken sterven bovendien snel uit omdat juist het testosteron ervoor zorgt dat ze meer kans hebben om prostaatkanker te krijgen. Tijdelijke redding mogen ze hoogstens nog verwachten van medicijnen die hun hormonen aan banden leggen, waardoor ze uiteindelijk ook nog in watjes met opvliegers en huilbuien veranderen. Waar moet het met ons eerlijke jongens naartoe? Van de week hoorde ik dat de Pirellikalenders uit de garages verdwenen zijn. Aanstootgevend. Als ik mijn wetenschappelijke tijdschriften niet bij zou houden, ging ik als een blinde door het leven, en was ik me niet bewust van de bedreigingen voor de mannelijke soort. Onderzoeken schetsen een dramatisch beeld van de toekomst van de man. Hoe moeten vrouwen die week gemaakte mannen overigens nog opwinden om hen het laatste steeds zwakker wordende zaad nog te ontfutselen? Daar moeten ze een hoop voor uit de kast halen. In het wetenschappelijk tijdschrift Behaviour staat wat daar voor noodzakelijk is: veertig procent van het lichaam ontbloten. Niet meer, maar zeker niet minder. Om daar achter te komen moesten nijvere onderzoekers avond aan avond naar de disco. Vrouwen die veertig procent van het lijf onbedekt lieten werden twee keer zo vaak benaderd als vrouwen die de aantrekkelijke delen niet wensten te tonen. Vrouwen die meer vrij lieten hadden overigens niet meer aanloop. De door zijn testosteron gestuurde vrouwenjager meent dat de gemakkelijke beschikbaarheid zal leiden tot ontrouw en onzekerheid over zijn nageslacht. Dat moet hij natuurlijk niet hebben. In Iran, waar de weekmakers nog niet landelijk via drogisterijbedrijven wijd verspreid zijn, hoeven de dames niet zo koud gekleed naar de disco te gaan om heren van hun huwbaarheid te overtuigen. Hormonen sturen ons. Het hormoon oxytocine bijvoorbeeld, ook wel liefdeshormoon genoemd omdat het ervoor zorgt dat de mens er betrouwbaarder, guller en invoelender door wordt - zeer nuttige eigenschappen voor verliefde mensen die samen een lange termijn project willen beginnen - is ook verantwoordelijk voor onze gevoelens van jaloezie en wraakzucht. Misschien dachten we dat het ons karakter was, maar dat valt erg tegen. Hormonen bepalen wie we zijn en niet een goede opvoeding en zelfbeheersing. Afwezigheid van felle jaloezie is geen verdienste, maar een toevalligheid die bepaald wordt door de hoeveelheid van een stofje in ons bloed. Uit onderzoek blijkt zelfs dat de huidskleur beslissend is voor de keuze van een partner. Er is samenhang tussen de huidsteint met wat we als gezondheid ervaren. De mannetjes met de meeste jachthormonen verdringen zich voor die vrouwtjes met een gezonde huidskleur. Die doen er dus ook wel goed aan minstens veertig procent te tonen, om te bewijzen dat alle onderdelen even gezond zijn. We beseffen echter niet eens wat ons stuurt. Werd mijn hele leven door de hormonen bepaald? Was ik een willoze man die meegevoerd werd door natuurkrachten die ik nooit begreep en waarvan ik ten onrechte meende dat het mijn karakter en mijn eigen keuzen betrof? Werd ik verliefd op een meisje met een gezonde Indische huidskleur die mijn erfelijk materiaal zou kunnen helpen verbeteren met exotische genen zodat mijn kinderen niet aan de gebreken die mijn familie in de loop der geschiedenis vertoonde zouden overlijden? Veranderde ik door de oxytocine van een succesvol jager in een trouwe huisvader, wel regelmatig jaloers, hetgeen ik door mijn machotrots overigens niet wilde tonen? En zorgde de overdaad aan testosteron uiteindelijk voor het gezwel dat zich in mijn prostaat verstopte en de vaart uit mijn leven haalde? Maakten de medicijnen die de hormonen moesten beteugelen uiteindelijk toch nog een ander van me? Was mijn leven anders verlopen als mijn moeder toen ze zwanger van me was meer met weekmakers in aanraking was gekomen? Had ik dan minder vaak cowboytje gespeeld, maar was dan de kanker me bespaard gebleven? Had ik in ruil daarvoor dan tevreden geweest met een minder gezonde huidskleur in de disco? Het leven is tegelijkertijd eenvoudig en gecompliceerd. Onderzoek zorgt altijd voor meer vragen dan antwoorden. Deze week lees ik ook dat er nog al veel lood zit in sommige producten van Barbie en Disney. Stel dat weekmakers mijn hormonen hadden aangetast en ik niet met Dinkey Toys gespeeld had, zou ik dan zoet zijn geweest met de Barbie Bike Flair Accessory Kit of de Disney Tinkerbell Water Lilly Necklace en nu liggen te zieltogen door een sluipende loodvergiftiging? Terug