Week 04 -2010 Wat een opluchting was het om te lezen dat de G-spot niet bestaat. Toch nog - voor ik seksueel met pensioen ga - krijg ik de bevestiging dat het niet aan mij heeft gelegen dat ik de plek nooit heb gevonden. Wat goed onderzoek niet allemaal op kan lossen. Ernst Grafenberg had in 1950 als eerste zijn vlag op het tot dan toe onbekende gebied geplaatst. Naar hem werd het ook vernoemd. Nou ja, in elk geval werd één letter van zijn achternaam ervoor gebruikt. Ik zou al blij zijn als mijn I gebruikt werd voor één moedervlek bij mijn geliefde. De G-spot vormde de basis voor de mythe van het vaginale orgasme. Girls have all the fun. Klaarkomen op twee manieren. Met één hoefden vrouwen niet meer tevreden te zijn en reken dat het een hoop werk voor de jongens opleverde. Mannen hoeven ons echter niet langer incapabel te voelen. Ernst zat mis. Er bestaat helemaal geen G-spot. Het is het Paape Janszland van het vrouwelijk lichaam. Een paradijs waarover men droomde, maar dat nooit werd gevonden. In de jaren tachtig van de vorige eeuw werd de plek pas echte populair toen seksuologen zich ermee gingen bemoeien. Professor Whipple beweerde dat ze 400 vrouwen met een G-spot had gevonden en spoedig daarna moesten alle vrouwen via de Cosmopolitan of de Viva leren dat ze tekort schoten als ze de plek niet bij zichzelf konden lokaliseren. Reken maar dat ze onmiddellijk meenden er ook een te bezitten, want je wilt je nu eenmaal niet buitengesloten voelen. Het was de dictatuur van de vrouwenbladen. Op het hoogtepunt van alle onzin las ik ooit in het damesblad Red dat vrouwen ook nog een A-spot zouden hebben en wel in de anus. Daarmee zouden ze ook nog klaar kunnen komen. Triple fun. Ik ben geen vrouw. Dus weet ik veel. Maar ik heb het altijd verdacht gevonden omdat het evolutionair gezien niet zo bar veel nut kan hebben. De ontdekking dat de plek niet bestaat zorgt ervoor dat ik weer rustig kan slapen. Het poetsen van de clitoris is neem ik aan voldoende. Hoe is het toch mogelijk dat zo veel vrouwen vreesden niet echt vrouw te zijn omdat ze geen G-spot bij zichzelf vonden, maar toch moesten doen alsof? Hoe kan het dat zoveel mannen door de mythe hun best bleven doen en voortdurend het gevoel hadden tekort te schieten? En mannen zijn daar toch al zo gevoelig voor. Alleen al het nieuws dat Warren Beatty in zijn leven met 12.755 vrouwen naar bed ging kan menige kerel weken lang een incompetent gevoel geven. Wie heeft dat trouwens voor Warren geteld? Verwachtingen maken seksuele relaties soms ingewikkeld. Vooral omdat het om dingen gaat waarover het praten ongemakkelijk is. Ieder mens heeft een gebruiksaanwijzing, maar die wordt er niet automatisch bijgeleverd. Door schade en schande ga je die een beetje begrijpen en op den duur ken je hem uit je hoofd. Wat je wel moet doen en wat liever niet. Schoorvoetend heb je de codes leren kennen en uiteindelijk heb je het onder de knie. Maar dan krijg je prostaatkanker en wordt het allemaal anders. Deze week ontving ik van een medeprostaatkankerlijer een prachtig prostaatkankerlied. Wat een zegen is het om alle lulligheid van de ziekte in iets leuks om te kunnen toveren. Ik citeer uit de strofe over de medicijnen en hun gevolgen: "Je mag wel zeggen sodeju dat is zwaar klote, Hij wordt steeds kleiner en het was zo'n mooie grote." En hoe gaat het met mij? Lijdt mijn libido nu echt niet onder alle aanslagen? Ik moet eerlijk zijn en niet doen alsof de P-spot in mijn onderbroek nog optimaal functioneert. Het verandert, zoals alles verandert en ik weet vaak niet of het door het ouder worden, de kanker of de behandeling ervan komt. Het is of mijn seksuele gevoelens zich terugtrekken tot de meest primaire gebieden op de landkaart van mijn lust. Toen ik jong was zag ik een strakke spijkerbroek en ik merkte het in mijn lichaam. Het waren eerst mijn ogen en daarna kwam de rest. Of ik moest aan iets opwindends denken en hop, daar kwam het alweer. Dan zag ik het dus niet echt, maar wel in mijn verbeelding, en het had het zelfde effect. Zo werkt het bij mij niet meer. Soms vind ik dat jammer, want het was zo leuk. Herinneringen eraan maken me nostalgisch. Tegenwoordig windt alleen wat heel direct in mijn nabijheid is me nog op. Als ik haar gladde huid streel, de afzakkende pyjamabroek die haar heupen zichtbaar maakt drie meter bij me vandaan opmerk. Waar ooit de verbeelding de grootste erotische krachtcentrale was, is het nu hoogstens een zwak hulpmiddel geworden om de fysiologische prikkels te ondersteunen. Aan zo'n verandering moet ik zelf al wennen, laat staan dat het duidelijk voor een ander is. De gebruiksaanwijzing van mijn lichaam die ik mijn partner ter hand zou moeten stellen moet herschreven worden. Logische verwachtingen over hoe we op elkaar reageren zijn niet zo vanzelfsprekend meer. Van die G-spot zijn we in elk geval gelukkig af. Die zadelt mannen niet langer op met onuitvoerbare taken en verwachtingen. Hoewel… Professor Whipple laat het er niet zo maar bij zitten. De onderzoekers die de G-spot niet konden vinden hadden volgens haar de vorm van de penis erbij moeten betrekken. Het seksuele Shangri-La in de vagina ligt namelijk aan de voorzijde. Met een mooie kromme penis zou een man er wel bij kunnen en voor voldoende opwinding kunnen zorgen. Nou dat weer. Ik heb al een pil nodig om het stijf te maken, moet ik ook nog iets vinden om hem krom te krijgen. Terug