Week 05 -2010 Mannen eten bijna twee keer zo veel vlees als vrouwen. Het erge van dit nieuwsbericht dat door de World Cancer Research Fund de wereld in wordt gestuurd, is dat mannen ook dommer zijn dan vrouwen. Mannen weten namelijk vaak niet eens dat er een verband is tussen vlees eten en een grotere kans om kanker te krijgen. Als ze het wel weten negeren ze het bovendien vaker dan vrouwen. Zelf ben ik sinds ik hoorde dat ik prostaatkanker heb vegetariër en ik schaam me een beetje voor mijn seksegenoten. Komt dit nu allemaal door onze hormonen? Steeds vaker vraag ik me af of hun hormonen mannen en vrouwen tot stereotiep gedrag veroordelen. Zo reageren mannen en vrouwen bijvoorbeeld verschillend op gevaar. De bedrading van hun hersenen is anders. Als je mannen negatieve beelden toont beginnen ze te zweten, gaat hun hart sneller kloppen en krijgen ze pijn in de buikstreek. Ze moeten iets doen, anders worden ze gek. Jagers zijn het, en die eigenschap zijn ze ondanks duizenden jaren van wat in het algemeen 'beschaving' wordt genoemd nooit kwijtgeraakt. Vrouwen krijgen in de zelfde situatie gevoelens. De gedeelten van de hersenen waar ze pijn en plezier registreren worden actief. Mannen vinden gevoelens eerder lastig. Het houdt zo op. Ze veronderstellen dat emotie de black box is die vrouwen bestuurt. Gisteren hoorde ik een gesprek tussen een jonge jager en zijn geďnteresseerde prooi in het café waar ik een kop thee dronk. De geile blik in zijn ogen was onmiskenbaar. Zijn testosteron kolkte door zijn lijf. Dat was te zien aan de manier waarop hij op zijn barkruk zat. Hij helde volledig naar haar over, iets dat volgens onderzoekers betekent dat hij met zijn hoofd was bij wat er allemaal nog zou gaan komen. Geraffineerd sprak hij over een liefde in het verleden. "Tot meer dan zoenen zijn we eigenlijk nooit gekomen," zei hij met een stem die helemaal niet bij zijn lichaamshouding paste. Hij wist hoe hij de gevoelens bij haar op moest wekken. Huichelaar. Straks zou hij toeslaan, als hij alle verdedigingslinies gepasseerd had met zijn fluwelen verhaaltjes. De bad boys onder ons gaan ook sneller dood. Dat is de prijs die ze betalen voor hun rebelse hormonale gedrag. Jongens die op hun tiende al veel spijbelen en liegen om te kunnen doen wat ze willen hebben een bijna zeven keer zo grote kans om op hun 48ste dood te zijn of in een invalidenwagen te zitten. Niet alleen omdat ze vaker bij ongevallen betrokken zijn, maar ook door allerlei ziektes, waaronder kanker. Het komt door de grote impulsiviteit en het gebrek aan zelfcontrole, waardoor wij mannen vaker in stressvolle omstandigheden terechtkomen en daar krijg je op den duur kanker van. Ik zie een beeld ontstaan van erfelijke eigenschappen en hormonen die ervoor moeten zorgen dat mannen leren om in de jungle van het bestaan te overleven, kerels te worden die niets met gevoelens aankunnen, en die vlees etend, vechtend en neukend hun einde tegemoet gaan. Oud hoeven ze niet te worden, want ze zijn alleen nodig om hun zaad uit te zetten bij zo veel mogelijk vrouwen, hun gezin zo lang de kinderen klein zijn te beschermen, en daarna kunnen ze de uitgang opzoeken want ze zijn overbodig geworden. De meest voor de hand liggende manier om er een punt achter te zetten is te overlijden aan prostaatkanker. Het is de vaakst voorkomende kankersoort bij mannen en hij wordt sterk aangestuurd door testosteron. Om die ouwe jongens met kanker in de prostaat nog een tijd in leven te houden wordt ze de testosteron afgenomen. Dan veranderen ze in echte lieverds, dikkerdjes die veel huilen, en geen mannenfilms meer willen zien omdat er zoveel in wordt gevochten, maar liever naar Meryl Streep in een romantische komedie kijken. Maar willen wij bad boys wel lieve jongens worden? Of moeten we het zien als een tweede leven? Een mogelijkheid om onze vrouwelijke kanten te exploreren? Als ik op een Amerikaanse gezondheidssite kijk wordt er een duidelijke vraag op me afgevuurd. "Low T? Talk to your doctor." Natuurlijk heb ik Low T. Dat komt door de pillen die ik nu eenmaal moet slikken. Low T schijnt niet goed voor me te zijn omdat het mijn energieniveau en stemming ondermijnt, mijn seksuele leven bedreigt, de spieraanmaak saboteert, de sterkte van mijn botten vermindert en mijn platte buik in een bol buikje verandert. Ik krijg het advies snel naar mijn arts te gaan en krijg zelfs een lijstje met vragen mee die ik daar moet stellen om de hormonen voorgeschreven te krijgen die me moeten redden. Daaronder zie ik de vraag 'Wat kan AndroGel voor mij betekenen?' In mijn geval is het misschien onverstandig om met die vragen naar mijn uroloog te gaan. Een niets vermoedende dokter die geen idee heeft dat ik prostaatkanker heb helpt me waarschijnlijk wel aan de testosteron die weer een bad boy van me zal maken. Dom en blind voor gevaar. Low T zal mijn tranen drogen, me vlees doen eten, me laten transpireren bij gevaar, me buikpijn bezorgen bij ongerustheid. Ik smeer een gel waardoor ik Mel Gibson word, maar wel wat vroeger dood ga omdat dat nu eenmaal het voorrecht van spijbelende en jokkende jongens is. Terug