Week 14 -2010 Ik heb duidelijk mijn kans gemist. Mannen die voor hun dertigste kaal worden hebben 29 procent minder kans om prostaatkanker te krijgen. Mijn haar is wel grijs en dunner geworden, maar het is er nog. Had ik echter kunnen kiezen dan was ik misschien liever al jong kaal geweest zodat ik nu niet met de gebakken peren zou zitten. Daar staat wel tegenover dat vrouwen een buikje bij de man nog accepteren, maar minder blij zijn met een kale kerel. Marion had me op het schoolplein vast niet aangekeken. Wat een keus! Veertig of vijfenveertig jaar met haar en al mijn haar of mijn hele leven in een woestijn zonder mijn geliefde. De uitkomst van het onderzoek gaat overigens een beetje in tegen de ontdekking dat mensen die gelukkig zijn langer leven. Dat is in de Verenigde Staten ontdekt met behulp van honkbalplaatjes, het Amerikaanse equivalent van onze Nederlandse voetbalplaatjes. De spelers van voor 1950 met de breedste glimlach zijn vaak nog wel in leven. Zuur kijkende atleten zijn misschien nog wel te vinden in de 'hall of fame' maar niet meer op aarde. Er is meer waarmee ik in mijn leven rekening had moeten houden. Mannen die onvruchtbaar zijn hebben een twee komma zes keer zo grote kans om agressieve prostaatkanker te krijgen. Gelukkig heb ik één zoon, maar ik had graag meer kinderen willen hebben. Wij hebben altijd gedacht dat we een klein gezin hebben omdat het spiraaltje dat overijverige artsen na de geboorte van Kaja bij Marion plaatsten allerlei vervelende bijverschijnselen ten gevolge had, maar nu ga ik denken dat het aan mij heeft gelegen. Het enige beetje vitale zaad dat ik mogelijk had is geïnvesteerd in die jongen en verder was ik voorbestemd tot het rijk der gezwellen. Maar waarom zou ik klagen en zeuren? Het heeft geen zin. Ik ga nu iets schrijven dat zo politiek incorrect is dat ik voor de feministische inquisitieraad gedaagd kan worden. De erecode van waarachtige schrijvers gebiedt me echter eerlijk te zijn en ook het ergste te noteren. Uit onderzoek is gebleken dat vrouwen meer over hun gezondheid zeuren dan mannen, maar dat ondanks al het geweeklaag over hun welzijn, ze langer leven dan mannen in precies de zelfde omstandigheden. Mannen blijken minder te klagen. Echte kerels doen gewoon of er niets aan de hand is. We zijn geen sissies. Alles gaat vanzelf over. Zo zit de natuur nu eenmaal in elkaar en gebeurt dat niet, dan is het ons lot en dat dragen we als helden. Dan hebben we tenminste de gelegenheid om te laten zien hoe flink we zijn. Geen gejank. Helaas blijkt dat mannen daardoor wel zeventig procent meer kans hebben aan kanker dood te gaan. Eerlijkheid gebiedt me te bekennen dat bij ons thuis er ook een fundamenteel verschil van inzicht bestaat over klagen en doktersbezoek. Laat me voorop stellen dat Marion wanneer het om haar eigen gezondheid gaat als een vent met haar welzijn speelt. Als ik haar vraag waarom ze nog geen mammografie heeft laten maken heeft ze allerlei uitvluchten, maar het is al weer twee jaar geleden dat de oproep kwam. "Nee, want dan gaan ze je meteen ook opereren," zegt ze. Dat klopt natuurlijk, maar dat geldt toch vooral voor die gevallen waar daar ook een goede reden voor is. Voor mij ziet ze de zaken echter heel anders. We vertrekken van huis en voor we de deur uitgaan doe ik een stevige plas. Veel thee gedronken, daar komt het door. Halverwege ziet ze me al vreemde bewegingen maken en af en toe over mijn geslachtsdeel wrijven om de aandrang te onderdrukken. Ergens in een gevaarlijke bocht van de snelweg zet ik de auto toch maar even op de vluchtstrook en een paar minuten later rij ik opgelucht verder. Aangekomen in Haarlem ren ik het huis van mijn zoon binnen om snel de vochtuitvoer uit het lichaam op gang te helpen. Misschien nog een restje van de blaasontsteking van vorige week. We gaan naar Zandvoort, waar hij meedoet aan een hardloopwedstrijd. Voor ik de auto in stap ga ik voor de zekerheid nog even naar het toilet. In Bloemendaal belanden we een file en de nood stijgt. Op een slecht moment spring ik uit de auto en ren tussen de villa's door om een plaats te vinden waar ik de spanning op mijn blaas kan verlichten. Je kunt zoiets toch niet zo maar tegen de heg van een voortuin doen. Eindelijk, een verlaten stukje land. Ik keer terug naar de auto en kan zo weer instappen. Als de auto geparkeerd is moet ik met mijn gezicht naar de zee en tegen de wind in, snel weer even wat kwijt. Het is ook een koude dag en dan moet je nu eenmaal vaker. Elke keer moppert Marion dat ik naar de dokter moet om mijn PSA te laten controleren. "Dat heeft hier toch niets mee te maken," zeg ik kort. Maar nu lees ik dat vrouwen die zeuren over de gezondheid van hun partner ervoor zorgen dat die zes procent vaker de dokter bezoeken en daardoor langer leven. Andersom blijkt het niet te werken. Walnoten! Dat helpt ook om prostaatkanker te voorkomen. Er is blijkbaar nog zo veel dat mannen kunnen doen zonder naar hun dokter te gaan. Even later wachten we met mijn kleindochters bij de finishlijn op hun vader. Als hij binnenkomt glimlach ik van oor tot oor. Wat zal ik lang leven. Terug