Week 15 -2010 "Ik heb wel iets met stenen. Ze zeggen me wel iets," zei ze terwijl ik net liep te denken dat ik eens een behoorlijke dialoog met mijn prostaat zou willen hebben, maar dat we elkaar's taal vaak niet begrijpen. Marion verzamelde stenen op het strand. Glad gesleten door een geduldige zee. Heerlijk om in je hand te houden. Vooral de hartvormige konden haar goedkeuring wegdragen. Het zijvak van mijn rugzak werd steeds voller met wat op de kust van Ibiza was aangespoeld. Af en toe nam ik een foto van haar terwijl ze op haar hurken in de branding zocht naar een nog witter, nog beter gevormd exemplaar. Mijn gedachten dwaalden af naar de prostaat met wie ik nog nooit in mijn leven een behoorlijk gesprek heb gevoerd, maar die ik geleidelijk wel iets beter ben gaan begrijpen. Vroeger had ik over hem gehoord, maar was hij als de mysterieuze medeflatbewoner die nooit de deur uitkomt. Hij is er, maar je weet niet hoe hij er uit ziet of hoe zijn stem klinkt. Als er niet over hem gesproken wordt, ben je je niet eens bewust van zijn bestaan. Inmiddels heb ik hem op verschillende echo's gezien, nooit gehoord, maar ik weet ondertussen wel hoe hij voelt. De zenuwbaan die aan mijn hersenen duidelijk moet maken dat er iets in mijn prostaat gebeurt moet namelijk de zelfde zijn als die de pijnbeleving in de eikel naar de bovenste verdieping doorgeeft. Helaas delen ze niet de zenuwen die zich bemoeien met de aangename gevoelens. Bij ontstekingen van de prostaat voel ik als ik moet plassen of als ik daar bijna klaar mee ben een licht zeurende pijn in het deel van mijn lichaam dat vooral voor genot bedoeld leek. Zo probeert mijn prostaat zich uit te drukken en mijn aandacht te vragen. Op zijn aandringen heb ik vlak voor ik vertrok daarom een urinekweekje laten maken. Is er misschien iets dat met antibiotica behandeld moet worden? Via bloedingen heeft hij me onlangs ook erg duidelijk gemaakt dat hij liever niet heeft dat ik zoveel fiets. Daar heeft hij last van. Daarom komt er nu een speciaal zadel met een gleuf die de prostaat ruimte moet geven. Mijn prostaat kon me niet goed duidelijk maken waar je zo'n zadel kunt kopen, maar Marion deed wat onderzoek en via een vrouw wier man ook prostaatkanker had en dat zadel niet meer nodig heeft hebben we er nu een. Mijn prostaat wordt echt op zijn wenken bediend. Hij bleek echter nog niet uitgepraat. Tijdens vakanties is er weinig reden al vroeg uit bed te stappen om te gaan schrijven en de wereld op de hoogte te brengen van wat ik bedacht heb. Op zulke momenten besef ik extra hoe veel ik van haar houd. Op de dag dat Marion naar gladde stenen zocht verkeerde ik nog in de aangename roes die het bedrijven van de liefde nalaat. Ineens voelde ik plasdrang opkomen. Mijn blaas moest snel leeg. Wij prostaatkankerlijers moeten er vlug bij zijn. Daarom rende ik naar de lege appartementsgebouwen. Over een paar maanden komen de mensen pas die 's nachts dansen en zoveel drinken dat ze pas als de zon weer opkomt op een geheel onbekende plek wakker worden. Ik schoot een smalle gang in en richtte op de mooie geel geverfde muur. Een felrode streep verscheen. Vertel het maar, jij lastige prostaat. Wat heb je nu weer? Aanvankelijk dacht ik dat het verstandig zou zijn het niet aan haar te vertellen. Een vakantie moet leuk blijven. Mezelf kon ik echter moeilijker voor de gek houden. Uiteindelijk belde ik mijn secretaresse, die wel niet door de universiteit voor zulke werkjes betaald wordt, maar zo lief was om het telefoonnummer van de uroloog voor me op te zoeken. Ik sprak op het antwoordapparaat in. Kort samengevat kwam mijn bericht neer op een verzoek me terug te bellen om me even gerust te stellen en te zeggen dat zoiets doodnormaal is. Even later ging mijn telefoon. Ik legde uit dat ik de laatste tijd vrij veel getraind had en dat het daar waarschijnlijk door kwam. "Gewoon flink water blijven drinken", zei hij en adviseerde me om als er nog iets was toch vooral een Spaanse uroloog te bezoeken. Pas toen kon ik het aan Marion vertellen. Wat ik hem niet gezegd had, was dat de explosie van bloed kwam nadat ik leuke dingen met mijn geliefde had gedaan. Ik weet namelijk wat hij dan zal zeggen. Klaarkomen betekent dat de prostaat samenknijpt om zaad dat ik overigens nooit meer produceer met kracht de wereld in te slingeren op zoek naar eicellen om te bevruchten. Bij een door bestralingen, HIFU-behandeling en stevige fietspartijen gehavende prostaat betekent het dat het zaad vervangen wordt door bloed. Mijn uroloog zou zeggen dat ik een paar weken niet moet vrijen en dat hoef ik even niet te horen. Het is ook erg flauw van mijn prostaat om over dat soort dingen in mijn leven te beginnen. En dat nog wel tijdens een vakantie. Ik mag mijn prostaat steeds beter begrijpen, maar ik heb niets met hem. In ieder geval niet zoals Marion iets met stenen heeft. Oppakken, koesteren, bewaren. Van mij had hij een geheimzinnige vreemdeling in een flat mogen blijven en niet mee hoeven gaan naar Ibiza. Terug