Week 19 -2010 Ten onrechte heb ik altijd gedacht dat die prostaatkanker van mij was. Men informeerde ook altijd vriendelijk naar hem alsof het mijn bezit was, met zo'n toon van 'ik ben ook blij dat die van jou is en niet van mij'. Dat lijkt nu voorbij. Vanaf nu zal men mij wel vragen hoe het met 'JULLIE' tumor is. Het boek 'Als je man verandert' dat Marion geschreven heeft, vol interviews met de partners van mannen die met het zelfde als ik te maken hebben, benadrukt nog eens extra dat je als man het alleenrecht blijkbaar niet op kunt eisen. Voor mij was het boek dan ook heel leerzaam, want ik ben een beetje een ouderwetse macho. Bij sommige stellen blijkt men bijvoorbeeld uitdrukkelijk over 'onze PSA' te spreken, iets dat mij tot nu absurd had geleken. De PSA was altijd van mij en ik moest zorgen dat ik Marion daar zo min mogelijk lastig mee viel. Alleen over praten als er iets is dat je niet kunt verzwijgen, maar verder gaat het in het leven toch om heel andere dingen. Doktersbezoekjes legde ik ook alleen af. Dat is nu eenmaal geen gezinsuitje dacht ik altijd. Uit de interviews met de partners blijkt echter dat veel van de vrouwen altijd samen met hun man naar de dokter gaan. Ik moet er niet aan denken. Ja, ik weet het wel, mannen willen het allemaal niet onder ogen zien en luisteren misschien niet zo goed. Mannen bagatelliseren dingen die ze heel serieus moeten nemen. Mannen moeten ook een beetje gestuurd worden anders verwaarlozen ze zichzelf. Maar het is toch ook geen lolletje om van alles een drama te maken, bij wat er gebeurt in paniek te raken, en overal de mogelijk sombere kanten van onder ogen te moeten zien. Die dokter maakt het ook graag erger dan het is. Leerzaam zijn die interviews voor me. Alleen die titel zit me dwars. 'Als je man verandert'! Was het niet leuker geweest het boek gewoon 'Leven met een held' te noemen? Een echte man verandert toch nooit. Soms dromen mensen over verandering. Ze proberen aan een huwelijk te ontsnappen, ze reizen naar de andere kant van de wereld, ze zoeken een second life op het internet, of bedrijven bigamie, maar ze slepen altijd zichzelf met zich mee en kunnen zich er nooit van bevrijden. Mocht je toch redelijk succesrijk zijn, dan kan dat alleen maar tot schizofrenie leiden en of tot een diepe onbehandelbare depressie. Nee, je bent altijd de eenzame onbegrepen, maar steeds de zelfde held. In je hoofd schrijf je voortdurend je autobiografie en de schrijver ervan is telkens de zelfde persoon. Die verandert niet. Nooit. De omstandigheden worden misschien anders, maar de held is telkens weer in staat om ermee om te gaan, om zichzelf te blijven in de storm waarin hij beland is. Maar goed. Ik heb het begrepen. Een paar jaar geleden zag ik op de televisie eens een kort fragment van een eenzame man in zijn auto in de file en een vrouwenstem zei 'Kanker heb je niet alleen'. Ik wist nog helemaal niet wat kanker was en het klonk een beetje als een advertentie voor een gezellige vakantie op een verre bestemming waar je eigenlijk niet naartoe wilt. Omdat ik zelf heel goed weet waar ik mijn vakanties door wil brengen heb ik er nooit werk van gemaakt, maar vanaf vandaag moet ik daar misschien toch anders over denken. Mensen die altijd over 'ik' en 'mijn' spreken, zijn - zo blijkt uit onderzoek - minder gelukkig dan de stellen die de woorden 'wij' en 'onze' gebruiken. En daarom zal ik ook altijd zeggen 'toen we in Rome waren' of 'wat we nu toch weer allemaal meegemaakt hebben'. Ik laat Marion gulhartig toe in wat ik meemaak en Marion gebruikt ook vanzelfsprekend de wij-vorm. Wij zijn dan ook erg gelukkig samen. 'Als je man verandert' is een mooi en leerzaam boek, maar het zal voor mij nog wel even wennen worden. Ik bemoei me al niet meer met de route die we nemen als zij in de auto achter het stuur zit. Ik leg de afstandsbediening van de tv al snel weg als zij klaagt over mijn onrustige zapgedrag, maar mijn eigen kanker…. Ik zal die kanker nu dus toch maar als een vakantiebestemming zien. Alaska zonder winterjas waar je toch samen het beste van probeert te maken. Ik ga mijn prostaat met Marion delen, zoals ik ook al jaren bezig ben bepaalde lichaamsdelen van haar een beetje gemeenschappelijk te gebruiken. Terug