Week 26 -2010 Onze Italiaanse vriend vertelt over zijn vader. Het is een vermakelijk verhaal over een kleine bedrieger die veel van vrouwen houdt. Ik zie een film met een klunzende hoofdpersoon voor me, die fout op fout stapelt, welke hem door zijn vrienden altijd weer vergeven worden omdat hij zo charmant is. De vader van onze vriend is zo onnozel dat hij zelf niet beseft dat hij niet zo maar weer op kan duiken om van iemand geld te lenen als hij onder allerlei valse voorwendselen een week daarvoor geld geleend heeft dat hij nooit terug zal betalen omdat hij het met een vriendin opgemaakt heeft gedurende een uitje naar Amalfi. Ook lijkt hij niet te begrijpen dat als je een proefrit met een dure auto maakt, je hem de zelfde dag nog terug moet brengen. In plaats daarvan rijdt hij met open dak rond tot hij een dame vindt die het weekend met hem weg wil en hij retourneert de auto vervolgens op maandag. Welke autoverkoper wantrouwt een man van in de zeventig? Wij lachen en onze vriend doet zijn best telkens weer een nieuw verhaal te presenteren, maar hij kan tegelijkertijd niet verhullen dat hij boos op zijn vader is. Onder andere om wat hij zijn moeder heeft aangedaan. Al twintig jaar communiceren zijn ouders nauwelijks. Het leven van zijn vader speelt zich buiten de deur af met telkens wisselende vriendinnen, en het leven van zijn moeder vindt thuis plaats met de familie. Toch hadden ze tot voor kort wel het zelfde adres, maar dat veranderde ineens toen hij prostaatkanker bleek te hebben. Hij verhuisde en ging alleen wonen. Aanvankelijk werd hij gedreven door zelfmedelijden, was hij ervan overtuigd dat hij snel zou overlijden en vond hij dat zijn vrouw daar niet meer bij nodig was. Hij wilde alleen nog maar steeds weer nieuwe vriendinnen, liefst elke nacht een ander. Kanker klinkt altijd wat dramatisch, maar ging hij echt al dood? Onze Italiaanse vriend belde een uroloog die bij hem in de buurt woonde en zijn vader mocht vrij snel op het spreekuur komen. Hij werd vervolgens binnen twee weken geopereerd en kreeg medicijnen voorgeschreven die zijn seksuele verlangen voor goed veranderden. "Ik heb alles voor hem betaald," zei hij. "Een privé-arts. Dat is beter dan het Italiaanse gezondheidssysteem." Zijn vader was onder de indruk van de enorme kosten van de behandeling en vertelde aan iedereen die het horen wilde dat zijn zoon duizenden Euro's had neergeteld voor de ingreep. Nadat de doodsangst verdwenen was kreeg hij al snel zijn oude streken terug. Bij een neef die maar net met zijn gezin rond kan komen leende hij vijftienhonderd euro. Zijn neef kreeg te horen dat er iets mis gegaan was met een zakentransactie en hij moest snel betalen, anders zou hij in grote problemen komen. De neef kon niet veel slimmer dan de vader van onze vriend zijn, want wat voor zakelijke transacties moet een zeventigjarige met een klein staatspensioen nog ondernemen? Zijn dankbaarheid toonde hij de neef door een week later bij hem langs te komen om te vertellen dat hij ook eens naar Londen zou moeten gaan. Het is reuze goedkoop om er naar toe te vliegen, alleen de hotels zijn er wat duur en het eten niet zo goed als in Italië. Maar zijn nieuwe vriendin had er erg van genoten. De vader somde op hoe vaak hij het tijdens het reisje met haar gedaan had. Ook de grootte van zijn geslachtsdeel is sinds de behandeling van zijn prostaatkanker een belangrijk gespreksonderwerp. Wie maar even interesse in zijn verhalen vertoont krijgt al snel te horen dat de vrouwen allemaal gek op hem zijn omdat hij zo'n grote heeft. Dat onze vriend soms erg in verlegenheid gebracht wordt door het gedrag van zijn vader kunnen we ons wel voorstellen, maar het is toch niet zo erg dat hij alle banden met hem heeft verbroken. Hij betaalt namelijk zijn huur en geeft hem elke maand ook nog een paar honderd euro zakgeld. Toch is er onlangs iets radicaal veranderd. Zijn vader belde huilend op om te vertellen dat de PSA omhoog was gegaan en dat er weer een behandeling noodzakelijk was. Kon zijn zoon hem misschien tienduizend euro sturen? Onze vriend was van het bericht geschrokken en belde een dag later de bevriende uroloog. Die was nog al verbaasd. Nog geen drie weken geleden was de vader voor controle geweest en de PSA was keurig nul. Niets aan de hand. Dat deed de deur dicht. Hij betaalt zijn vader's huur niet meer en ook naar zijn zakgeld kan hij fluiten. Het is niet de prostaatkanker die een einde aan zijn liefdesleven heeft gemaakt. Terug