Week 29 -2010 "Opa, waarom zit je er met je neus bovenop?" wil Helena mijn oudste kleindochter weten. Het is een beetje een onhandige situatie waarin ze me treft want ik bevind me met mijn camera ongeveer 25 centimeter boven de benen van onze achttienjarige logé. Haar moeder komt van Madagaskar en maakt muziek. Haar vader is een New Yorker en hij maakt kunst onder de naam Wayang Krupuk. We kennen ze sind een jaar op vijfentwintig en ondanks dat ze gescheiden zijn ontvangen we af en toe een bericht over hoe het ze gaat, of zoals in dit geval een verzoek of hun dochter een paar dagen bij ons mag logeren. Het is niet omdat ik perverse neigingen heb en me verlustig in de onschuld van tienermeisjes om langer te leven, zoals in 'De schone slaapsters' van Kawabata wordt beschreven, maar doe dit op verzoek van Marion die met een kunstproject bezig is. Ze heeft de bruine benen van het meisje vol geschreven en ik moet die nu fotograferen, zodat zij later de beenonderdelen aan elkaar kan fotoshoppen. "Opa moet het fototoestel goed tegen zijn neus aandrukken om niet teveel te beven," leg ik aan Helena uit. Hoe moet een 62 jarige man die minstens 100 foto's van de benen van een achttienjarige maakt en overduidelijk niet geďnteresseerd is in andere delen van haar lichaam dit aan zijn kleindochter uitleggen? Zo'n kind van vier begrijpt dat toch niet. Ooit was opa een man met veel hormoon en was ervan overtuigd dat de hele wereld te verklaren viel vanuit het verschil tussen oestrogeen en testosteron. Alles draaide daar om. In de aantrekking en afstoting tussen het mannelijke en het vrouwelijke lag alles besloten. Van natte droom tot terrorist, van verleidelijke geur tot mannenwoede, van jaloezie tot oorlogsgeweld, van decolleté tot geweerschoten. Wat er ook gebeurde, het kon altijd daarop worden teruggevoerd. Ik geef toe, dat het bij nader inzien een wat simpel wereldbeeld was, maar ik wist nog niet beter. Mijn prostaatkanker wijt ik graag aan een teveel aan testosteron. Ik weet best dat het zo niet in elkaar zit. Ook dat is te eenvoudig voorgesteld, want het is veel meer een probleem dat mijn cellen slecht op testosteron reageren, ongeacht de hoeveelheid. Voor mij is alle testosteron dus teveel en daarom heb ik in absolute zin gelijk als ik beweer door een teveel aan mannelijk hormoon geveld te zijn. En wat moesten de witte strijders, die de medische congressen van de wereld langstrekken om er te horen wat ze tegen die gezwellen moeten doen, in hemelsnaam voor mij nog betekenen? Ze lieten me pillen slikken waardoor het testosteron verdween, verminderde. Ook dat formuleer ik niet correct. Alles is ingewikkelder en subtieler dan de woorden die ons ter beschikking staan. De medicijnen zorgden dat het testosteron zich niet zo gemakkelijk kon hechten aan de kankercellen en zo houden ze me nog een tijdje in leven. Hoe het ook precies is, door alles wat er gebeurd is of misschien omdat ik intussen gewoon ouder werd, ben ik niet meer de man van weleer. Als ik met mijn neus op de benen van een jonge vrouw zit, is het niet meer zoals het vroeger was als ik me dat alleen maar probeerde voor te stellen. Nee, erger, het is corvee. Het zal toch niet te lang duren, want ik wil nog wat schrijven. Misschien wel over de liefde, waarover ik me nog van alles herinner. Een ochtend lang ben ik Marion's eerste assistent bij een project dat ik maar half begrijp. Ik geef toe dat die zwarte letters op de jonge benen er mooi uitzien. Onze logé weigert ook als we klaar zijn en ze op de trein moet stappen die haar naar Frankfurt brengt, vanwaar ze naar Bali vliegt, om haar benen te wassen. En Helena vraagt haar oma of die ook bij haar kleindochter iets op de benen wil schrijven. Voor Helena naar bed gaat informeert ze of het meisje dat bij ons op bezoek is al borsten heeft. Onze logé staat eveneens in de slaapkamer van onze kleindochter, klaar om een Engelstalig boekje voor te lezen, voelt dat de vraag over haar gaat en informeert. "O girls' talk," zeg ik. "She wants to know if you have breasts." Ik ga snel de kamer uit. Dat is allemaal niets voor mij. Ik ben door de behandeling van mijn hormonen een neutrale getuige van het leven op aarde geworden en ben tot het inzicht gekomen dat de wereld niet alleen maar om testosteron en oestrogeen draait. Het is meer dan dat, maar wat het dan precies is blijft een mysterie. Terug