Week 35 -2010 Is hoop belangrijk voor mensen met kanker? Positivisten geloven van wel. Je moet blijven geloven dat je zult genezen. Hoop verloren, al verloren. Maar nu lees ik dat hoop ook een donkere kant heeft. Mensen die hun lot aanvaarden blijken gelukkiger dan degenen die hopen dat ze beter worden, maar langzaam aan steeds gefrustreerder raken als het niet zo blijkt te zijn. Geluk is niet alleen maar een kwestie van omstandigheden, zeggen onderzoekers, maar ook hoe die omstandigheden in verhouding staan met je werkelijke ervaringen. Anders krijg je maar 'weltschmerz' en dat is ook geen leuke ziekte: pijn omdat je altijd vergelijkt met hoe het leven had moeten zijn. Zelf ben ik ervan overtuigd dat het nooit beter wordt, alleen maar minder. Maar wie slim is maakt van minder het beste. Dat is verstandiger dan niets maken van beter. 'If you can't be with the one you love, then love the ones you're with' zong Stephen Stills. Marion vond het een ergerlijke tekst. Vrouwen zijn geneigd om altijd naar perfectie te zoeken. "Wij hebben toevallig geluk dat we elkaar gevonden hebben," hield ik haar voor. "Maar al die anderen, die denken dat er ergens daarbuiten in die wereld met 6 miljard mensen nog een soulmate van ze rond loopt, wat moeten die? Wachten tot ze doodgaan en dan erkennen dat de zoektocht op niets uitgelopen is?" Het leven, dat mogelijk was geweest. Ik heb me er nooit mee bezig gehouden. Als je steeds maar moet denken dat als je naar links was afgeslagen je misschien een mooiere wandeling had gemaakt is erg vermoeiend. Daarom maak ik het beste van de pijn die mijn versleten heup veroorzaakt en als ik door de behandeling van mijn prostaatkanker veel plas en poep, dan hou ik daar rekening mee. Weinig afspraken buiten de deur maken en als het toch moet later op de dag zodat ik alles al zoveel mogelijk thuis heb weggewerkt. De trein zo veel mogelijk vermijden want die biedt geen toilet meer voor spoedgevallen en in de auto een fles met brede hals mee. Altijd een schone onderbroek in de binnenzak, voor het geval dat. Soms gebeurt er toch iets waardoor je je afvraagt waarom gebeurtenissen niet anders zijn verlopen. Had ik toch linksaf moeten gaan? Iemand stuurde me een link die ik aanklikte. Er verscheen een verhaal over hoe het standbeeld voor Multatuli op de Torensluis was gekomen. Kaja was op school verteld dat hij een euro mee moest nemen want er diende geld te komen voor een standbeeld van één van onze grootste schrijvers. Het Multatuli Genootschap had maar heel weinig geld weten in te zamelen om een beeld te bekostigen. Een standbeeld is erg duur. Daar was zeker 80.000 gulden voor nodig. Ik belde Kaja's leraren op en een paar dagen later zat ik met twee van hen, en met columnist Nico Scheepmaker en voorzitter Hans van de Bergh van het Multatuli Genootschap bij Hotel Americain om te praten over wat we zouden kunnen doen. Ik stelde voor om een boek te maken met bijdragen van Nederlandse schrijvers over wat Multatuli voor ze betekend had en de opbrengst daarvan voor het standbeeld te gebruiken. Vervolgens schreef ik brieven naar allerlei auteurs, kreeg soms iets terug, soms niet en probeerde ze toch over te halen om mee te werken. Het boekje kreeg de titel 'Er is niets poëtischer dan de Waarheid' en omdat niemand eraan wilde verdienen kon er uiteindelijk 80.000 gulden worden overgemaakt aan het Genootschap. Dat was het verhaal op een familiesite dat ik via de link vond en het was geschreven door één van die twee leraren van Kaja. De anekdote ging echter nog verder. Bij de plaatselijk boekhandel was hij me een paar dagen na de onthulling van het beeld door de koningin tegengekomen en vroeg me hoe het geweest was. Ik had geen uitnodiging voor de onthulling gehad. Dus hoe kon ik dat weten? "Het gaat toch ook niet om mij, maar om Multatuli," had ik gezegd. Nog weer later had hij aan van de Bergh gevraagd waarom ik niet was uitgenodigd, maar die kon zich zelfs niet herinneren dat ik ooit gezorgd had voor dat geld. Toen ik na het lezen van het verhaal ging googelen vond ik overal - ook bij Wikipedia - dat het Hans van de Bergh is geweest die gezorgd had dat het beeld er was gekomen. In de lijst publicaties over Multatuli die het Genootschap aan Wikipedia geleverd had vond ik de titel van het boekje niet terug. Het was dus eigenlijk niet gebeurd. Was mijn leven gelukkiger geweest als ik herinnerd zou worden als de man van die 80.000 gulden of dat er in mijn In Memoriam zal komen dat ik zo leuk over medicijnen en mijn kanker schreef? Ik denk dat ik het wel weet. En wat is 80.000 gulden vandaag de dag nog waard? Maar ik vind het wel leuk dat ergens op zo'n site die anekdote te vinden is. Mensen met kanker doen er misschien goed aan geen energie te stoppen in hoop op nieuwe behandelingen en wonderen, maar hoop dat je leven zinvol en goed is geweest is natuurlijk wel logisch. Terug