Week 42 -2010 Dit is mijn 400ste weekboek. Omdat ik ermee begonnen ben toen ik hoorde dat ik prostaatkanker heb vraag ik me af of het reden tot een feestje is. Ik schrijf dus ik ben. De woorden 'er nog' laat ik nadrukkelijk weg in die laatste zin. De dag voor kerst in 2002 hoorde ik dat ik een tijger in mijn prostaat had. Niet dat ik op dat moment wist wat een tijger in de prostaat was. Dat weet ik pas sinds kort. Engelse urologen maken verschil tussen de 'tiger' en de 'pussy cat'. Mannen met de knuffelpoesvariant hebben last van pisvlekken in hun broek, maar leven nog lang en gelukkig. Eén op de drie mannen met prostaatkanker heeft echter te maken met wat de deskundigen een tijger noemen en is verdoemd. Hoewel mijn behandeling erop gericht is mijn mannelijke hormonen te onderdrukken heb ik er nog genoeg van zo dom te zijn dat ik trots ben op die tijger en blij ben dat het geen snorrepoes is. Het moment waarop de tijger zich begint te roeren kan nog een aantal jaren uitgesteld worden met betraling en door medicijnen te slikken die de productie van testosteron blokkeren. Dat doe ik braaf. Elke ochtend: drie pilletjes. Hop, zo weg met een slokje George Clooney espresso. Juist die koffie is belangrijk voor mijn behandeling, omdat als langzaam maar zeker je hormonen worden weggezogen, het de enige manier is om je nog een beetje een mannetje te voelen. Dat gaat echt niet met een lullig Douwe Egberts bakkie. Nou ja, en met behulp van nog een aantal andere dingen die ik me uit mijn leven als man herinner. Ook al is alle mannelijkheid ondermijnd, laat me alsjeblieft nog even spelen wie ik was. Geen fles mee in de auto voor als ik nodig moet. Geen luier om tijdens het hardlopen. Doe me dat niet aan. Ik wil zo lang het kan een stomme macho zijn. Helaas, op den duur laat de tijger zich niet meer misleiden door die pilletjes en ik vrees voor dat moment. Dan volgt namelijk de chemische castratie om de stoffen die een man een man maken voorgoed het zwijgen op te leggen. Je ruilt je espressomachine in voor opvliegers en krimpende geslachtsdelen. De liefde bedrijven verandert in corvee en je wordt vervroegd dement. Dus ook voor de schrijver in de man is er dan nog maar weinig toekomst. Het is dan beter een huis in Toscane te kopen en een Ipad aan te schaffen met daarin duizend mooie boeken om onder het genot van goed eten en superieure wijn de hoogtepunten uit de literatuur opnieuw tot je te nemen. Wat kun je allemaal nog in drie jaar lezen? Als je het op kunt brengen zet je nog af en toe een aforisme op je facebookpagina. Dat duurt tot het moment dat het roofdier zich ook niets meer van je castratie aantrekt. Zo beschrijven ze het in een vakblad voor jongens en miejses die doorgeleerd hebben aan de dokters-MULO: "hormone-refractory, castration-resistant, or androgen-independent prostate cancer". Het klinkt gewichtiger dan 'een tijger in je tank', maar het komt erop neer dat de tijger ontdekt heeft dat hij gevangen zat in een plastic speelgoedkooi. Is dat moment eenmaal bereikt, dan is het binnen achttien maanden met je afgelopen. Dat is precies wat de arts die acht jaar geleden voor het eerst zijn vinger bij mij naar binnenschoof om te voelen wat voor monster ik daar van achteren verborg ook zei toen ik hem vroeg hoeveel tijd ik nog had. Dat kan achttien jaar zijn, maar ook achttien maanden. Op dat moment begreep ik het niet goed. Amerikaanse onderzoekers hebben vastgesteld dat als de castratie niet meer helpt je maar het beste zo snel mogelijk in een verzorgingshuis incheckt. Ik citeer even: "Het is belangrijk dat als de kwantiteit van het leven niet veranderd kan worden, de kwaliteit zo groot mogelijk blijft." (11 oktober 2010 Archives of Internal Medicine) Italië wordt ingeruild voor een dagelijks bord stampot, je kunt je Ipad niet meer goed vasthouden en je gaat over op luisterboeken. Een stevige chemokuur kan het leven dan nog met twee tot vier maanden rekken. Dat lees ik tenminste in de Lancet van 2 oktober. En op een congres van Europese kankerdeskundigen is op 12 oktober een onderzoek gepresenteerd over een medicijn dat de allerlaatste hormonen uit je lijf knijpt en er ook nog vier maanden aan toe weet te voegen. Ja, de wereld van de protstaatkanker is vol op in beweging en er zijn nog een paar andere medicijnen in ontwikkeling die ook nog links of rechts een maandje zouden kunnen bijdragen. Tel op en wees blij of geef op en vertrek met waardigheid. Op een dag heeft de tijger er echter helemaal genoeg van en helpt er echt niets meer. Met een plotselinge uithaal zet hij zijn klauwen in je hals, plaatst zijn tanden in je nek en sleept je weg. Ten onder gaan in het gevecht met een tijger is iets dat het wel goed doet op je CV. Kijk mij toch, ik streed met een tijger en verloor, maar struikelde godzijdank niet over de kat. Terug