Week 44 -2010 De popcorn die kinderen laten vallen wordt onmiddellijk opgeveegd door een man met in de ene hand een veger en in de andere een blik met lange steel. Geconcentreerd loopt hij op straat rond om te kijken of hij nog ergens iets ziet vallen, en snel is hij ter plekke. Hier kun je van de vloer eten. Uit de luidsprekers op het grote plein komt muziek en de mensen wiegen mee op melodieën die ze allemaal lijken te kennen. Alle treinen rijden er op tijd en de mensen staan geduldig en vrolijk in de rij voor ze erin kunnen. Het personeel controleert of de riemen wel zijn vastgemaakt, want veiligheid komt hier op de allereerste plaats. Iedereen lacht en veel mensen hebben zich verkleed. De vriendelijke verpleegkundige die Helena in de ambulance naar het brandwondencentrum had begeleid, informeerde tijdens de rit of ze wel eens naar Disneyland was geweest. "Mijn oma heeft het vorig jaar beloofd, maar we zijn nog niet geweest," had ze gezegd. Niets kon Marion toen ze dat hoorde nog stoppen en een paar dagen later had ze alles geregeld zodat we in de herfstvakantie op pad konden. Omdat alle plezier leuker is als je het met zoveel mogelijk mensen beleeft, zijn ook David en Feline mee. Daarom loop ik rond in de stad die voor zowel communisten als conservatieven een natte droom moet zijn. Alles is er netjes, goed georganiseerd, niemand is er ongelukkig, er is werk voor vegers, mensen die zich graag verkleden en dansers, het openbaar vervoer functioneert en eenmaal binnen is vrijwel alles gratis. De toegangsprijs die je betaalt om in Mickey's stad te komen kun je zien als een belasting of als een logisch gevolg van de marktwerking, maar als die eenmaal voldaan is, kun je van het kinderparadijs genieten. Dertig minuten wachttijd hier, zestig minuten wachttijd daar, wij komen de dag wel door. Voor de kinderen dragen al die verspilde uren alleen maar bij aan het verhogen van de spanning, want iets waar zo veel mensen op wachten moet wel heel goed zijn. Oma en opa zijn intussen blij dat ze niet onmiddellijk opnieuw in een attractie plaats moeten nemen waar ze na enkele minuten misselijk en verward uit naar buiten komen. De dansende theekopjes zijn nog het minst belastend. De bootvaart door de kleine wereld zorgt evenmin voor door elkaar geschudde ingewanden en geteisterde evenwichtsorganen. Daar leren we dat we allemaal maar poppen zijn die misschien andere kleren dragen, maar als het er op aan komt het zelfde liedje zingen, zij het in verschillende talen: "It's a small world after all". Aanvankelijk zorgen we ervoor dat Helena niet in de enge achtbanen terecht komt, maar zodra ze de opwinding bij haar broer en zus heeft opgemerkt wil ze ook meer uitgedaagd worden. Het spookhuis valt haar mee en ze laat zich overhalen de boot in te gaan bij Pirates of the Carribean. Daarna is er geen houden meer aan en blijven opa en oma geradbraakt door de feeststad rondlopen. Lunchen met de Disneyfiguren behoort tot de hoogtepunten en als Mickey zelf zwijgend op Helena afkomt en met zijn pluchen muizenhand haar gezicht aanraakt, straalt ze helemaal en komt enthousiast naar ons toe. "Mickey heeft me aangeraakt. Hier op mijn wang," roept ze. Wat heeft die muis een charisma. Of is het een rat? Want in Spaans sprekende landen wordt hij Mickey el Raton genoemd. Ook Assepoester, Sneeuwwitje, Doornroosje en Belle en het in een prins veranderde beest blijken echt te bestaan en willen wel met Helena en Feline op de foto. David voelt zich voor dat soort dingen wat te groot. Zelfs ik herken de prinsessen. Een training op de bank naast mijn kleindochter kijkend naar haar lievelingsfilms heeft me expert gemaakt om de kleuren en ontwerpen van de jurken van de verschillende heldinnen uit elkaar te houden. Het maakt niet uit wie er in de vermommingen en onder de pruiken zit, want het gaat uiteindelijk om wat het in ons hoofd oproept. Daar gaan een aantal zenuwcellen af die geassocieerd zijn met romantische en spannende avonturen. Als ik het beest met zijn blonde pruik naar Helena zie glimlachen vraag ik me af waar ik dat vaker gezien heb. Gaat het in de politiek niet precies zo? Daar staan ook een vermomming, een accent en een stijl van praten garant voor het oproepen van gedachten in hoofden van mensen, die daar al lang aanwezig zijn. Daar kun je het beest de schuld niet van geven. Zolang de prinsessen zich aan hun rol houden, zo lang zullen er meisjes zijn die met ze dwepen. We slapen in een zespersoonskamer en zijn 's avonds zo uitgeput dat we de energie niet hebben om nog even samen te keten. Zoals elke ochtend ben ik vroeg wakker als de anderen nog dat extra uur van de slaap pakken dat als het beste beschouwd wordt; nog even niets voor het allemaal weer van start gaat. In het donker tast ik op het nachtkastje tot ik mijn medicijnen gevonden heb en slik mijn pillen. Daarna beginnen mijn gebruikelijke gedachten. Over hoe mooi het leven is, dat ik sinds ik die prostaatkanker heb toch mooi al twee keer een bezoek gebracht heb aan Disneyland, of ik er nog zal zijn als de allerjongste ook aan een bezoek toe is, om te leren geloven dat alle dromen uit zullen komen en dat de wereld een prima plek kan zijn als we maar proberen elkaar blij te maken, ook al zie ik twee maal een echtpaar dat zo moe is dat ze ruzie om iets onnozels krijgen en de man uit de rij stapt en de vrouw met de kinderen achterlaat, en hoor ik kinderen die boos op elkaar zijn en de een roept "Maar hij heeft drie dingen gekregen en ik maar twee" en ik droom en fantaseer dat het allemaal nog lang niet voorbij is. Terug