Week 51 -2010 Het is niet altijd even simpel om elke week een column te schrijven die uit mijn hart komt. Wat ik nu plaats verscheen deze week in kortere vorm in Medisch Contact, het weekblad waarin ik een column bijhoud. Dubbel gebruik dus en voor een schrijver niet zo leuk, want je wilt in elke tekst weer oorspronkelijk zijn. Jezelf plagiëren voelt enigszins als falen. Maar liever dit dan een stukje over nieuwe PSA testen die ervoor moeten gaan zorgen dat nog beter de kwaadaardige gezwellen diep in het mannenlichaam opgespoord worden. We waren op zoek naar een traditionele fractuurgenezer in Sideman op het eiland Bali. De chauffeur die ons reed was er nog nooit geweest, maar wist wel ongeveer waar hij moest zijn. Toen hij een pad opreed en we bij een parkeerplaats met nog al wat auto's aankwamen besefte ik onmiddellijk dat we hier verkeerd waren. Fractuurgenezers zijn eenvoudige mannen die hun gemeenschap hebben gediend voordat de flying doctors en artsen zonder grenzen hun taak overnamen. Bij hun eenvoudige woning is er geen parkeerplaats. We stapten uit om te vragen waar we dan wel moesten zijn en kwamen in een gebouw waarin een groep mensen met Europese achtergrond zojuist geluncht had. Toen we met vragende blik naar binnen keken lachte iedereen gelukzalig in onze richting. Een grijze dame die Nederlands bleek t4 spreken kwam ons tegemoet en informeerde of we voor Ratoe Bagus kwamen. "Nee, we zijn hier toevallig," leggen we uit. "We zoeken een fractuurgenezer." "Niemand komt hier bij toeval," verzekert ze ons. " U moet zijn aangetrokken door de enorme energie van Ratoe Bagus." Het maakt ons nieuwsgierig en we besluiten wat langer te blijven om te begrijpen wat deze mensen hier zoeken. Voorzichtig informeren we naar deze goede of mooie koning. Hoe komt iemand aan zo'n naam? Een vriendelijk man uit Amsterdam zal het ons uitleggen. Hier in deze ashram komen mensen uit alle delen van de wereld om drie maal daags twee uur lang te shaken om de verbinding tussen geest en lichaam te herstellen. Bio-energetische meditatie zoals Ratoe Bagus dat door een jaar lang op de grote vulkaan - de Gunung Agung - te mediteren heeft geleerd. De vriendelijke man brengt ons naar de door zichzelf gekroonde koning, die geheel in wit gekleed is. "Wat is dat shaken precies?" willen we weten. De vorst pakt de Amsterdammer bij de hand en deze huppelt plotseling met een glimlach op de lippen en springt op en neer. Dan blaast Ratoe Bagus in de richting van onze begeleider die vervolgens vijftien meter achteruit springt en bijna zijn evenwicht verliest. "Zag je dat?" roept de vriendelijke man enthousiast uit. "Ratoe Bagus blies me gewoon weg." We worden meegenomen naar een sessie waar wat Balinezen les krijgen in ethiek. Ratoe Bagus begint speciaal voor ons in het Engels. Natuurlijk beheerst hij die taal niet zo goed als die van hemzelf en komt het er wat onbeholpen uit. "Purpose of life? Everybody want happy." Wat mij betreft heeft hij helemaal gelijk. "We must laugh," voegt hij daar nog aan toe en tot de aanwezigen zegt hij "Laugh!" Er wordt gelachen met hysterische uithalen. Het klinkt enigszins beangstigend. Dan maakt hij een bescheiden gebaar met zijn hand en het lachen stopt onmiddellijk. Wat later praten we nog wat na met de innemende Amsterdammer. We zijn vreselijk nieuwsgierig naar de motivatie van mensen om hier om hulp te komen. Hijzelf is hier bij toeval. Meegekomen met zijn vriendin, maar hij vindt het fantastisch. "Pas was hier iemand met prostaatkanker," vertelt hij. "Door het shaken is hij er helemaal van genezen. Toen hij weer thuis was en naar het ziekenhuis ging konden ze niets meer vinden." Ik moet bekennen dat hoe sceptisch ik ook van aard ben, elke keer als ik iets dergelijks hoor er toch een beetje hoop in me opvlamt. Zou ik ook moeten shaken, daarbij mijn ogen richtend op de afbeelding van Ratoe Bagus? Het lijkt me toch mijn weg niet helemaal. We krijgen na ons bezoek twee boeken mee. Een daarvan staat vol getuigenissen, waaronder die van de grijze dame die ons zo vriendelijk ontving. Ze had kanker, werd in Nederland geopereerd en is hier uiteindelijk volledig genezen. Achterin het boek staat waar Ratoe Bagoes nog geld voor nodig heeft. Hij wil hier een kliniek beginnen voor mensen met ernstige ziektes. Via de energetische geneeswijzen kunnen mensen hier dan leren hun ziekten te vergeten en aandacht te besteden aan de gelukkige tijden in hun leven. Zo worden ze beter voorbereid op hun sterven, zodat ze op het moment van hun sterven het licht zien en het volgen. Daar ben ik nog niet aan toe, maar als ik zou moeten kiezen tussen in Nederland met luier om in een verpleeghuis te liggen wachten tot het licht uit gaat of hier tussen de rijstvelden met elke dag lekker Indonesisch eten te wachten tot het aan gaat, dan weet ik het nog niet zo net. Als ik maar niet hoef te shaken of te lachen als ik er geen zin in heb. Terug