Week 08 -2011 Ik heb nog al mijn haar. Grijs. Het zit vooral op mijn hoofd, want op enkele plaatsen van mijn lichaam is het spoorloos verdwenen. Alsof ik nooit haar onder mijn oksels of op mijn borst heb gehad. De mysterieuze verdwijning wordt veroorzaakt door de behandeling die het beetje testosteron dat een oude man als ik nog heeft moet temmen. Die mannelijke hormonen, ze zorgen voor van alles. Van seksuele aandrang tot haar op de gekste plekken. Heb je wel eens een vrouw gezien die in de oren of tussen haar borsten een stevige pluk haar had? Nee toch? Vrouwen hebben daarentegen wel okselhaar, hoewel dames om hun LBD aan te kunnen meestal wel zorgen dragen dat het ook daar verdwenen is. We leven in een wereld van zinloze afkortingen, en het al of niet begrijpen daarvan maakt ons tot ingewijden of buitenstaanders. Via acroniemen en afkortingen laten we merken dat we tot een geheime orde behoren. De vrijmetselaars van de LBD? Die afkorting staat voor little black dress. Alleen vrouwen kennen die term, maar dan weer niet die van mijn moeders generatie. Ik zie mijn vrouw erg graag in LBD. Misschien komt het daardoor dat het begrip zich ergens in een vreemde bocht van mijn hersenen heeft vastgezet. Zelf hoor ik veel meer tot het geheime genootschap van de PSA. Als ik mocht kiezen verliet ik deze club vandaag nog want ik vind er niets aan, maar het moment van kiezen ligt ergens acht jaar geleden. Principieel ben ik tegen elke vorm van prostaatkanker, want los van het feit dat je een ZHS (ziekenhuisslaaf) wordt, biedt het ook nog eens geen enkel voordeel. Er blijken wel degelijk terreinen te zijn waar de wijsheid van JC (nee niet die ene maar Johan Cruyff) dat elk nadeel zijn voordeel heeft niet opgaat. PK is daar een van. Zou het zo zijn dat wie prostaatkanker heeft betere boeken schrijft, dan zou je - indien ambitieus genoeg - er wel vrede mee kunnen hebben. Of als we er meer haar en mooie krullen door zouden krijgen en er onweerstaanbaar door worden, misschien zouden we dan nog kunnen denken dat het tenminste ook leuke kanten heeft. Nee, prostaatkanker heeft geen leuke kanten. Waarom kijk ik vandaag in de spiegel naar mijn haar? Omdat ik lees dat uit onderzoek blijkt dat mannen met prostaatkanker twee maal zo vaak op hun twintigste al kaal werden. Ik was dat niet en toch heb ik die stomme kanker. Terug naar dat haar. In de film Biutiful van de Mexicaanse regisseur Innaritu speelt acteur Javier Bardem Uxbal, een kleine scharrelaar in Barcelona. Tussen migranten, mensen aan de zelfkant en marginale overlevers probeert hij het te redden. Van dag tot dag. Op een dag plast hij bloed en krijgt daarbij steeds meer pijn. Het zit al in zijn botten en lever. Uxbal heeft al zijn haar nog, maar toch is het bij hem ook de prostaatkanker die hem de das om doet. "Te laat," zegt de dokter. Net als bij alle artsen klinkt er bij die filmdokter ook iets van een verwijt in die opmerking. 'Stommerd, je had eerder moeten komen. Het is mijn schuld niet hoor. Jij was te laat.' Behalve dat je te horen krijgt dat je dagen geteld zijn moet je ook nog verwerken dat je het helemaal aan jezelf te wijten hebt. Eigen schuld, dikke bult. 'Waarom kom je ook niet eerder?' De kunst van het van dag tot dag overleven baat hosselaar Uxbal absoluut niet bij de uitdaging waar hij nu voor komt te staan. Omdat hij paranormale gaven heeft en regelmatig geroepen wordt om met de geesten van overledenen te praten zodat die vreedzaam kunnen heengaan, weet de hoofdpersoon van de film wat hem te doen staat. Je wilt niet ergens tussen leven en dood blijven hangen tenslotte. Hij begint zijn rommel op te ruimen om te kunnen sterven. En god, wat hebben we toch een hoop ellende veroorzaakt in ons leven, wat hebben we in onze hubris en zelfgenoegzaamheid anderen allemaal gedaan? Dat opruimen is geen sinecure. Misschien is het net als met de afwas en andere onaangename huishoudelijke karweitjes het beste om het bij te houden. Elke dag proberen wat je misdaan hebt te herstellen, er de verantwoordelijkheid voor te nemen. Sinds ik hoorde dat ik prostaatkanker heb probeer ik dat, maar het lukt me vaak niet en een mens vervalt soms weer in oude maniertjes om maar niet te hoeven zien wat eraan schort. Een gunstige PSA en je denkt al weer dat je het eeuwige leven hebt. Hoera, hoera, hoera. Tot de volgende bloeduitslag. Wat is het leuk om een goede film te zien waarin iemand halverwege ineens prostaatkanker blijkt te hebben, en te beseffen dat het voor het drama van zijn leven geen bal uitmaakt. Hij moet gewoon nog voor zijn bipolaire vrouw zorgen, zijn twee kinderen een toekomst geven, de vrouw van de Afrikaan die door hem er niet meer is helpen, zijn vader opnieuw begraven en al die andere dingen die telkens op het pad van mensen komen. Wat kan die Uxbal - of liever die Bardem - innemend glimlachen. Men fluistert dat hij wel eens een Oscar voor zijn rol kan krijgen. Toch hadden ze beter een andere acteur kunnen nemen om het verhaal wat geloofwaardiger te maken. Iemand met een KK (kale kop). Terug