Week 10-2011 Samen lopen we op straat en iemand roept spontaan naar Marion "Wat een goed boek; ik ben het aan het lezen en geniet ervan". Soms vertelt ze me over de vele reacties die ze ontvangt van zowel mannelijke als vrouwelijke lezers op 'Meer dan mannelijk' haar nieuwe boek. Zelf krijg ik ook wel eens een bericht van een lezer over iets wat ik geschreven heb, maar dat gaat om de vraag of ze het ene medicijn wel met een ander kunnen combineren. Geloof me, dat is aanzienlijk minder opwindend. Mensen vragen me regelmatig wat ik van haar boek vind. Om op die vraag voor eens en altijd antwoord te geven heb ik het volgende stuk geschreven. Zelf heb ik haar boek nu drie keer gelezen en af en toe lees ik één van mijn favoriete fragmenten opnieuw. Ik heb me dus goed voorbereid. Ik geloof niet dat als je van iemands werk of van de auteur ervan houdt dat een grotere belemmering vormt bij het schrijven van een recensie. Daarom voel ik me in mijn oordeel absoluut niet belemmerd door mijn affiniteiten. Het probleem is alleen dat wie begrijpt hoe het gedaan zou moeten worden het niet aandurft. De eerste stap: Wat wil Marion Bloem vertellen? Het staat op het boek en op affiches die in de stad hangen. Zo moeilijk kan het dus niet zijn. Ze wil vertellen over de obsessieve liefde van een man voor een vrouw die hij niet kan krijgen. Is de man obsessief? Jazeker, want hij kan niet aan haar denken of hij heeft weer een erectie. Daarmee is ook de toon gezet want het boek gaat over lust, gewoon geile lust. Jawel, en iets nauwkeuriger: Het gaat over de relatie tussen lust en liefde. Die wordt in het boek onderzocht. Hoe kun je dat beter doen dan door in de ziel van de acteur te kijken die in zijn eigen woorden - die van het mannetjesdier - over zijn obsessie vertelt. Overdrijft hij misschien soms een beetje? Natuurlijk, want dat doen mannen. Dus hij doet het voorkomen of hij op het gebied van de vleselijke geneugten heel wat meer presteert dan in werkelijkheid het geval is en hij gaat er ook vanuit dat de vrouwen op hun beurt daar elke keer weer even veel van genieten, alsof ze verslaafd zijn aan hem. Zo zijn mannen nu eenmaal. Af en toe leest Marion me een zinnetje uit een mail van een lezer voor. "Alsof het over mij gaat". "Hoe weet je zo goed wat er in mannen omgaat". Leuk dat het boek pas twee weken uit is en al zoveel mensen zich erin herkennen. Dat betekent dat de beschreven man invoelbaar is en niet op Marion lijkt. Stap twee: Het gaat er bij het recenseren ook om te beoordelen of de schrijver geslaagd is in de aan zichzelf gestelde opdracht. In het geval van 'Meer dan Mannelijk' neemt de schrijfster de man zijn lust af en laat zien wat er dan nog over blijft. Hij krijgt prostaatkanker en wordt daarvoor behandeld. De geilheid is verdwenen en als hij uiteindelijk met zijn grote liefde in een hotelbed terechtkomt moet hij een orgasme faken. Het gaat nog verder. Hij is zelfs bereid de behandeing te stoppen en eerder te sterven, als hij maar de man voor haar kan zijn. Zijn grote liefde mag kiezen: wil ze hem met of zonder testosteron, meer of minder mannelijk? Misschien is zijn lust uiteindelijk vervangen door liefde. Wij zitten onder zijn huid als de acteur een man moet spelen, maar de vanzelfsprekende drijfveren daarvoor mist. Louter op basis van wat hij zich herinnert van wat een man is en wat hij er in de loop van zijn bestaan over geleerd heeft speelt hij die man. Het publiek applaudisseert. Op dat moment in het boek aangekomen begrijp je het, voel je de eenzaamheid van de man die in zijn rol zit opgesloten mee. Een goed recensent schrijft niet op of het beroerd of prachtig beschreven is. Dat laatste vind ik van 'Meer dan mannelijk' overigens wel, maar het oordeel van een recensent daarover is helemaal niet interessant. Je moet gewoon proberen het boek te doorgronden en daarvan iets over te dragen. Als lezer, als recensent doe je het examen. De schrijver hoeft dat niet te doen. Dat betekent zorgvuldig lezen en als je dat goed doet word je beloond. Gisteren sprak Marion een vrouw ergens in België die duidelijk maakte dat het lezen van het boek overigens niet louter leescorvee is, maar vooral ook veel plezier geeft. "Zoals hij vertelt hoe Etna, de vrouw op wie hij verliefd is hem het voorspel leert. Zo opwindend!" Ja hormonen hebben alles met opwinding te maken. Heelijk dat we ze hebben en goed dat ze in dat boek zijn terechtgekomen. Terug