Week 17-2011 Midden in de nacht hoor ik Helena praten. Ze heeft koorts en ijlt. "Heb ik juist alles zo mooi gemaakt, gaan ze het allemaal " de rest wordt onverstaanbaar. Ik zou haar willen troosten, maar weet niet hoe en ga terug naar mijn bed. Het lukt me niet meer om de slaap te vatten. Gespannen let ik op elk mogelijk geluidje uit de logeerkamer. Het is te hopen dat ze geen kunstenaar wordt. Altijd probeer je de wereld mooier te maken, maar vervolgens lopen mensen met hun baggerschoenen er gewoon overheen omdat ze zelfs niet eens opmerken wat je gemaakt hebt. Recensenten die je geėrgerd een steek willen geven, mensen waarvan je dacht dat ze je vrienden waren en er plezier in scheppen als het niet goed met je gaat, je kleineren omdat jij iets ziet dat hen ontgaat. De groep tegen de unieke eenling. Of is het universeler? Is het hele leven een lange strijd tegen de afbraak van binnen uit, geholpen door de horde wolven die wacht tot je te zwak bent om je te verdedigen? Een klein hoekje in mijn avondkrant. Grete Waitz overleden. Negen keer won ze de marathon van New York en eenmaal de wereldtitel. Houdster van het wereldrecord op hele en halve marathon. Die had iets moois gedaan gedurende haar leven en allemaal liepen ze achter haar aan. De dood is ze echter niet voorgebleven. Op zevenenvijftigjarige leeftijd heeft kanker haar ingehaald. Wat is erger, te verliezen van je gezwel - toch eigenlijk ook iets dat je zelf hebt gemaakt - of dat wat je gemaakt hebt te zien genegeerd en vertrapt? Ik hoef me daar voor wat betreft mijn nieuwe boek 'Gezond' niet zo veel zorgen over te maken. Louter positieve reacties. Nu zegt dat weinig, want de mensen die in je dromen verschijnen om dat wat je met zoveel enthousiasme gemaakt hebt te komen vernietigen doen dat meestal niet openlijk. Anderzijds kun je na een leven lang boeken publiceren wel zo'n beetje inschatten wat de reacties die je krijgt precies betekenen. Over mijn boek denk ik daarom dus maar niet teveel na. Maar voor mijn kleindochter zou ik wensen dat nooit iemand expres op haar hart gaat staan. Omdat de zon scheen gingen we naar het strand. Helena heeft een zwempak dat haar armen en benen grotendeels bedekt. Sinds de ernstige verbranding van een half jaar geleden mag haar huid niet door de zon beschadigd worden. In haar eentje speelt ze met de golven, rent weg als die komen en daagt de zee daarna weer uit. Ze mag patat eten en twee keer een ijsje. Opa en oma zijn wel heel onverantwoordelijk door de zon. "Dat was een leuke dag," evalueert ze na afloop. "Gisteren was niet zo'n leuke dag." Aanvankelijk wil ze er niet over vertellen, omdat ze er dan weer over na moet denken. Uiteindelijk laat Helena zich toch overhalen. Er was van alles gebeurd, maar het pijnlijkst was toch wel dat onze vijfjarige kleindochter iemand op het schoolplein 'And tonight 's gonna be a good, good night' hoorde zingen. "Dat is ook mijn lievelingsliedje," had ze gezegd. "Dat is stom," zei vriendinnetje Carmen. "Justin Bieber is stom." De andere meisjes vonden Bieber ook stom, alleen Tina had gezegd dat ze het ook wel een leuk liedje vond. De dag daarna kwam Carmen naar Helena toe en zei "Tina vind Justin Bieber ook stom. Ze heeft gisteren gelogen." Onze kleindochter voelde zich erg verdrietig en verzekert ons dat ze het liedje gewoon nog steeds leuk vindt. We zingen het samen. Dat we dood gaan weten we toch. Hoe hard we ook rennen, we kunnen ons lot niet ontlopen. Zelfs een wereldkampioen moet er op een dag aan geloven. Maar zo lang we leven is het niet nodig dat anderen ons pijn doen. Het is mensen echter eigen. Ze willen dat we allemaal het zelfde denken en ze gaan op het schoolplein door tot niemand nog een andere mening heeft. Ik probeer me ertegen te verzetten. Nog even. Terug