Week 20-2011 Twitteren. Ik dacht, laat ik het maar eens proberen. Iedereen doet dat tegenwoordig. Mensen houden anderen op de hoogte van wat ze hebben ontbeten, waar ze jeuk hebben, of het stoplicht lang op rood stond, dat ze mazzel hadden en niet in de file stonden en meer belangwekkende wetenswaardigheden. Ik zag mezelf in twitterverband meer als een wijze ziener, die allerlei kennis en inzicht verspreidt. Als iedereen twittert, kan het zo moeilijk toch niet zijn. Goed, ik ben verliefd op woorden en gebruik ze daarom in overmaat, zet er soms teveel bij elkaar alleen maar omdat ze grappig samen klinken, en ik kan ook niet goed wennen aan het idee dat je inhoud opoffert aan bondigheid, maar als zelfs onze politiek gestuurd wordt door tweets, dan kan ik niet achterblijven. Wie denkt dat hij iets kan bijdragen aan het begrijpen van de wereld moet wel. Ik maakte een account aan, typte mijn naam in en ontdekte dat ik nog de enige was die onder die naam wilde kwekken. Vervolgens probeerde ik een bericht te schrijven. Niet zo gemakkelijk om binnen die 140 tekens te blijven, zeker niet als je over iets ingewikkelds wilt berichten. Gezondheid wordt nu eenmaal bepaald door vele factoren. Het is eigenlijk nooit monocausaal. Maar daar trekt twitter zich niets van aan. Zeg het maar kort. Ik had drie van die tweets nodig om te laten merken hoe idioot ik het vind dat de Amerikaanse organisatie van plastisch chirurgie op de zaterdag voor moederdag de resultaten van een online onderzoekje naar de wensen van moeder publiceert. Het merendeel van de moeders wil een make over. Maar wat dan precies? Daar was een tweede tweet voor nodig. Borstvergroting, optrekken van de borsten en een strakke buik. En wie willen dat dan met name? Ja, dat was al mijn derde piep. Hoe jonger de moeders hoe liever ze die ´mommy make over´ hadden. Zo had ik al drie keer getwitterd. Voor niemand, want je moet natuurlijk wel volgers hebben. Wat niet gelezen wordt bestaat niet. Dus solliciteerde ik naar wat volgers en aan het einde van de dag had ik er al drie, waaronder mijn lieve vrouw. In ruil daarvoor moest ik die volgers zelf ook te volgen. Er gebeurde iets wonderbaarlijks toen Marion probeerde me op de twittersite te vinden zodat ze me kon gaan volgen. Nadat ze mijn naam had ingevuld verscheen een foto van een liggende jonge vrouw die onder de naam Mirandabuzz eveneens twittert. In werkelijkheid heet ze Miranda Cosgrove en ze heeft meer dan 800.000 volgers. Dat moet dus wel een heel bijzondere goeroe zijn, als zoveel mensen zich aan haar woorden willen laven. `Wie is dat?` informeerde Marion. Geen idee. Ik had ook geen flauw benul van wat ze met mij te maken kon hebben. Zou ze ook prostaatkanker hebben en naar het weekboek op mijn website verwijzen? Er moet toch een reden zijn waarom het intypen van mijn naam die dame oplevert. Een onderzoek leek me op zijn plaats en al snel leerde ik dat het om een zeventienjarig sterretje in een Amerikaanse TV show ging. Ik voelde lichte jaloezie toen ik las dat ze meer dan 150.000 dollar per aflevering voor haar show ontvangt. Zoveel kun je dus verdienen als je van een academische opleiding afziet en de hele dag twittert over wie je ziet en wat je eet. Ik ontdekte dat haar naam en de mijne in een lange lijst voorkwamen die de New York Times gepubliceerd had over mensen die kinderprogramma´s maken. Hoe kwam ik in hemelsnaam op die lijst? En wat kon die connectie op een lijst met honderden namen betekenen? Het mysterie viel niet op te lossen, maar ik leerde wel veel over het twitteren. Het is iets voor tieners en oudere mensen die willen doen of ze van deze tijd zijn. Je hoeft er niet geniaal voor te zijn. Iets in 140 tekens vatten is op zich immers geen verdienste. Miranda komt weg met ´Bought some amazing strawberries and cherries in Santa Monica.` En: ´To all the moms out there: have an amazing day.` Of `Had an amazing night tonight. Went bowling and to Ray´s pizza.` Dat levert op den duur meer dan 800.000 volgers op. Ik probeer het daarom nog heel even. De aardigste tweet die ik tot nu toe maakte is: ´ Eerst schreef ik boeken. Toen columns. Daarna fb (240 tekens). Nu twitter (140). Het eindigt met alleen nog ´ja´of ´nee´. Ik heb nu 23 tweets en 17 volgers. Het is pas in orde als ik meer volgers dan tweets heb. Ik zal echter nooit zo ver gaan iets te schrijven in de geest van `Amazing! Mijn PSA was deze keer lager dan de vorige keer. Wat zal ik nog lang leven.´ Terug