Week 21-2011 Deze week werd ik 63 en ik trakteerde op aardbeientaart. Mijn kleinkinderen houden daar veel van. Moest ik mijn prostaatkanker die dag niet ook eens extra verwennen? Het past niet om kleinzielig te doen en een gast op zoŽn feestdag buiten te sluiten ook al had ik hem nooit uitgenodigd. Het leek me bovendien verstandig om lief te zijn voor mijn gezwel, want we hebben bepaalde belangen gemeen. Als ik er niet meer ben is hij er ook niet meer en als hij er niet meer is ben ik genezen of heeft hij me in zijn overmoedige groei meegesleurd. Dus laten we het met zijn tweeën leuk houden en nog een paar jaar samen optrekken. In de taal van de reclamejongensboodschappen noemt men dat een win-winsituatie. Waar zou ik hem een plezier mee kunnen doen? Gezwellen schijnen niet zo van antioxidantjes te houden, hoewel de meningen daarover verdeeld zijn. Daarom eet ik voor alle zekerheid dagelijks overheerlijke broccoli, bloemkool, bosbessen en goj besjes, en drink ik rode wijn en kopjes espresso. Laten ze die vrije radicalen die de cellen beschadigen maar aanpakken. Dat doen de antioxidanten namelijk. Op mijn verjaardag, die toch ook een beetje een feestelijke dag voor hem is, moest ik echter uit een ander vaatje tappen. Een bewijs van goede wil mijnerzijds. Iets zonder heilzame bestanddelen. Of hij van aardbeientaart houdt weet ik niet, maar ik had ook appeltaart gekocht. Ik probeer me hem voor te stellen, ergens in zijn hoekje in mijn lichaam. Een knobbel is het niet meer, want die is met harde hand bestraald en verhit. Die valt inmiddels niet meer aan te tonen. Het is misschien een slijmerige materie geworden, een soort Golem, zoals Tolkien hem in ŽIn de ban van de ringŽ beschrijft. Of alleen maar een dreiging, een schaduw van iets wat nog moet komen. Ik ben niet de enige die het gevoel heeft een persoonlijke relatie te hebben met kanker. Siddharta Mukherjee schrijft in zijn boek 'De keizer aller ziektes': "Wat me in eerste instantie voor ogen stond was het schrijven van een 'geschiedenis' van kanker. Maar ik kreeg steeds meer het gevoel dat ik niet over iets aan het schrijven was, maar over iemand. Elke dag ging mijn onderwerp steeds meer op een individu lijken - een raadselachtig, zij het ietwat gestoord beeld in een spiegel." Hij besluit daarom geen geschiedenis te schrijven, maar een biografie van kanker. Het is in eerste instantie een verhaal van een afgrijselijke gruwel, de rechterhand van de dood. Ook een gluiperd die ons lichaam binnenglipt zonder dat we het door hebben, nee misschien zit hij er al ons leven lang en wacht hij op het moment waarop hij zijn gang kan gaan. Vijfde colonne. Ingeprogrammeerd in ons DNA. Nu ik echter van mijn 63 jaar ongeveer een kwart van alle tijd met hem heb door moeten brengen ben ik genuanceerder naar hem gaan kijken. Stockholmsyndroom misschien? Op de 17de mei opende ik het internet en bezocht zoals elke dag vroeg in de ochtend mijn lievelingssites waar ik nieuwe onderzoeken vind, die me op de hoogte houden van alles wat ik weten wil. En dat is veel, want ik ben nieuwsgierig van aard. Juist op die dag was er een veelheid aan nieuws over mijn veel te trouwe metgezel. Zes kopjes koffie per dag - het mag ook decaf zijn - maakt de kans om agressieve prostaatkanker te krijgen 30 procent kleiner. Dat is geen cadeautje voor mij, want ik heb het al. Ik zou er hoogstens spijt door kunnen krijgen dat ik zo weinig koffie in mijn leven heb gedronken. Maar ach, het komt door de antioxidanten in de koffie en die krijg ik op andere manier ook binnen. Na de theebranche lijkt nu de koffiesector zich commercieel beter op de kaart te willen zetten met gezondheidsclaims. En dan was er die zeventiende nog het nieuws over een nieuw medicijn dat bij gevorderde prostaatkanker gemiddeld vier maanden extra geeft. Wat voort maanden dan? Je mag een gegeven paard natuurlijk niet in de bek kijken, maar vier maanden van beroerde kwaliteit is niet echt een leuk presentje. Het hield niet op die feestelijke dag. Er was een nieuwe prostaatkankertest op komst die beter zal zijn dan de PSA test. Dat is een test al gauw. Prostaatverwijdering in een vroeg stadium zou volgens een ander bericht toch wel voordelen hebben. Ook dat waren echter cadeautjes die helemaal voor mij niet meer interessant zijn. Het is mosterd na de maaltijd. Dus aten we aardbeientaart, mijn kanker en ik, en de dag daarna de appeltaart. En nu gaan we weer over op een streng regime van groene groente, bessen en espressootjes. We zijn niet elke dag jarig. Terug