Week 25-2011 Ergens las ik dat mannen per dag gemiddeld 60 minuten op hun partner wachten. Omdat ik deze week een lezing moest geven kon ik hierover even met mijn toehoorders overleggen. De vrouwen in de zaal keken toen ik ze dit nieuws vertelde alsof ze het in Keulen hoorden donderen. De mannen vertelden geamuseerd dat ze al in de auto zitten en maar niet begrijpen waar hun geliefde blijft. Die is nog met iets bezig. Maar waarmee in hemelsnaam? Toch maar een andere jurk aangetrokken? Tas leeggeschud en opnieuw ingepakt omdat ze dacht dat ze iets vergeten had? Vrouwen zijn natuurlijk ook zo druk: nog even dit en nog even dat. Omdat ik deze week 40 jaar met Marion samen was, kon ik uitrekenen dat ik inmiddels in het totaal 14.600 uur op haar gewacht heb. Dat zijn 1825 werkdagen van acht uur en het komt erop neer dat ik 8,3 werkjaren gemist heb. Op die manier zijn mijn lezers dus zeker vier boeken door de neus geboord die ik anders in die tijd had kunnen schrijven. Of misschien moet ik het anders formuleren: zijn ze vier boeken bespaard gebleven. Ik had in die tijd ook wel een keer of acht ons huis kunnen schilderen. Nu laat ik dat doen, omdat ik er geen tijd voor heb. Daar staat tegenover dat vrouwen gemiddeld drie weken slaap per jaar missen door het gesnurk van hun partner. Zo gaat het in een relatie. Het is geven en nemen. Verloren tijd krijg je nooit terug, al denken we dat we alle tijd hebben. Sinds een jaar of acht heb ik een andere klok die me daar bewust van maakt. Er zit een extra wijzer op. De PSA wijzer. Die moet me een beetje op de hoogte houden van hoe lang ik nog heb. Erg betrouwbaar is hij niet, want precies kan hij het niet vertellen. De PSA moet nul zijn en mocht hij dat niet zijn, dan begint het circus. Heb je het of heb je het niet? Dat is de vraag. Prostaatkanker. Ach, wij weten ondertussen wel wat er gebeurt als het K-woord valt. Als je het dan eenmaal hebt, dan blijft die PSA wijzer aan je been hangen als de stalen bol aan de enkel van een gevangene. Soms blijkt die PSA bij mannen slechts een beetje toe te nemen en gaan ze dood voor hun tijd. Soms is hij erg hoog, maar zijn ze desondanks toch nog in leven als iedereen denkt dat ze al lang begraven zijn. Eigenlijk kun je alleen maar zeggen dat als die PSA aan je klok vastzit je nooit meer onbevangen naar de tijd die je nog rest kunt kijken. Het eeuwige leven is ons uitgangspunt. Je wordt geboren en leeft door tot je dood gaat, maar omdat de nadruk ligt op al je toekomstplannen blijft de dood een abstract begrip. Moeten mannen echter eenmaal om de drie of vier maanden hun PSA laten bepalen, dan zitten ze in de familie van de prostaatkankerlijers en dan worden hun dagen geteld. Helaas kan niemand echt vertellen hoe lang nog. Ach, en misschien is dat maar goed ook. Prostaatkanker heeft de reputatie een relatief goedaardige vorm van kanker te zijn. O, prostaatkanker, daar kun je wel honderd mee worden. Daar ga je niet aan dood. Bij oudere mannen bij wie autopsie gedaan wordt blijkt heel vaak prostaatkanker aanwezig te zijn en daar hebben ze nooit iets van gemerkt. Relax. Engelse onderzoekers keken wat er gebeurde met meer dan 50.000 mannen bij wie prostaatkanker werd vastgesteld. Van hen was na tien jaar de helft overleden aan die prostaatkanker en nergens anders aan. De onderzoekers schrijven bewust niet dat ongeveer de helft nog in leven was. Nee, ze willen eens flink waarschuwen. Het is voor mannen na longkanker de dodelijkste vorm van kanker. Daar zit ik nu met mijn gezwel. Er gaan 1001 gedachten door mijn hoofd. Dit gaat om gemiddelden. Iemand als ik die zijn pilletjes trouw slikt, hard gaat lopen als het maar even kan en gezond eet, zal wel bij die helft behoren die na tien jaar nog in leven is. Maar als die kanker zich niets aantrekt van mijn ijver, dan zou ik over anderhalf jaar dood kunnen zijn. Het is allemaal maar statistiek. Ik heb mijn vrouw daarom deze week beloofd nog veertig jaar bij haar te blijven. Maar stel je het onmogelijke voor en dat ik die tweede cyclus van veertig niet vol kan maken, moet ik dan niet extra zorgvuldig met mijn tijd omgaan en niet weer 8,3 jaar wachtend doorbrengen? Jeetje, wat een ongelooflijke verantwoordelijkheid geeft dat plotseling. Wat moet ik vandaag bijvoorbeeld gaan schrijven? Straks ben ik klaar met mijn weekboek en wat dan? Ik zie de dreigende stapels op mijn bureau. Alles roept om aandacht: Ik ben aan de beurt, ik ben aan de beurt. Wat zegt mijn PSA-klok ervan? Deze week zegt hij 18,3 en vorige keer was het 16,9. Weer hoger, maar ik voel me zo verdraaide goed. En wat maakt het ook uit, want als ik wacht in de auto tot ze stralend verschijnt, of in een winkel tot ze uit het pashokje komt, dan maakt ze me blij en heb ik intussen de prachtigste ideeën om allerlei mooie boeken te schrijven. Laten we het gewoon nog maar weer een paar maanden zo houden. In ieder geval tot de volgende PSA. Terug