Week 31-2011 Helena en Katelijne logeren bij opa en oma. Dus lukt het me niet om me aan het redden van de mensheid te wijden en wordt er niet geschreven om een ieder uit zijn onwetendheid te bevrijden opdat hij nog lang en gezond moge leven. Na een paar dagen zwemmen, wandelen, fietsen, pannenkoeken eten en voorlezen weet ik niet eens meer wat ik precies voor werk doe. ´s Avonds voor ze gaat slapen lees ik Helena voor. Het leek me een goed moment en heb haar gevraagd of ze het leuk zou vinden als ik haar voorlees uit een boek dat ik zelf heb geschreven. Even keek ze verbaasd, maar ze gaf toestemming. ´De lange reis van Chero en zijn opa Ko´. Ik heb het in 1982 voor Kaja die toen negen jaar was geschreven en het is bij uitgeverij de Fontein verschenen. De tekeningen heb ik er zelf bij gemaakt, helemaal vanuit het idee dat als de dokter van zijn troon gestoten kon worden, de illustrator dat ook kon overkomen. Ik had geen idee meer waar het boek over gaat, maar ik herinner me wel dat het iets is over een jongetje met de vreselijke naam Chero en zijn mopperende opa die op zolder woont. Het voorlezen blijkt voor mij een verrassende ervaring te zijn, zeker omdat ik me ook niet weet te herinneren of het goed geschreven is. Tot mijn grote opluchting valt het mee. Op sommige momenten ben ik zelfs bang dat ik nooit meer zo zal kunnen schrijven. In die tijd schreef ik alsof alles ervan hing en legde er heel mijn ziel en zaligheid in. Als op de vierde avond ook neef Mattise bij ons logeert en ik vraag of ik ze wel of niet uit mijn boek moet voorlezen hoor ik Helena tegen hem zeggen "Opa heeft het zelf geschreven. Het is heel mooi." Als ik nog geen alinea ver ben, voel ik me pijnlijk verrast. Op aandrang van Myrna, de moeder van Chero, gaat opa naar een dokter omdat hij steeds zo nadruppelt. In het volgende hoofdstuk moppert opa Ko omdat in tegenstelling tot wat hij dacht er toch iets met hem aan de hand is. Opa Ko gaat samen met Chero naar de bibliotheek en zoekt het allemaal op in de encyclopedie. Er was toen nog geen internet. "Prostaat," fluistert hij naar Chero. "Zo heet dat in de dokterstaal." Alles staat al in dat kinderboek, dat ik schreef zonder dat ik goed besefte wat ik deed. Misschien om het nu aan mijn kleindochter voor te lezen? Het kan echter ook wel zo zijn dat wat we schrijven zijn schaduw vooruit werpt. Ten onrechte denken we dat het om duiding van het verleden gaat, van wat me meegemaakt hebben. In werkelijkheid voorspellen we wat er met ons zal gebeuren. Ja hoor, opa blijkt prostaatkanker te hebben. Zelfs de behandeling wordt er vrij subtiel beschreven en zonder dat je er erg op verdacht bent. Opa, die in zijn jonge jaren gevaren heeft, vertelt zijn kleinzoon soms schuine moppen. Ik citeer mezelf maar weer: "Ik ken er ook nog een. Sam en Moos lopen in de woestijn. Alleen maar zand. Dan zien ze ineens een oase en in die oase een wit paleis. De achterdeur staat open. Zeker omdat niemand midden in de woestijn bezoek verwacht. Ze stappen het paleis binnen. Dat blijkt de harem te zijn. Weet je wel, alle vrouwen van de kalief bij elkaar in doorzichtige kleren. Maar er is ook een eunuch. Die pakt ze in de kraag en brengt ze bij de kalief. ´Doodstraf,´ zegt die meteen. ´Maar we wisten helemaal niet dat we daar niet naar binnen mochten lopen,´ jammert Moos. ´We zijn hier toch zeker vreemd.´ ´Nou goed,´ zegt de kalief. ´Ga naar buiten en kom elk met drie vruchten terug.´ Moos komt even later als eerste met drie pruimen terug. De kalief laat de opperbeul komen en die duwt die pruimen een voor een in Moos z´n kont. Moos begint te lachen als een idioot. ´Wat is er? Doet het dan geen pijn?´ vraagt de kalief. ´Jawel,´ antwoordt Moos, ´maar ik bescheur me als ik er aan denk dat Sam zo met drie kokosnoten aankomt." Opa lacht zelf erg hard. "Wat is een eunuch?" vraagt Chero. "Een man die gecastreerd is. Dan hebben ze zijn ballen eraf gehaald," legt opa uit. "Doet dat dan geen pijn?" "Natuurlijk." "Waarom doen ze dat dan?" "Nou moet je me niet teveel vragen." Opa gaat niet op de details in en bespaart zijn kleinzoon de gruwelijkheden van de verandering die mannen met prostaatkanker moeten ondergaan. Hij krijgt uiteindelijk ook nog uitzaaiingen, maar Chero blijft tot zijn dood bij zijn opa op zolder komen om naar diens verhalen te luisteren. Als het echt om een voorspelling gaat krijg ik binnenkort een zolderkamer bij Kaja aangeboden. Terug