Week 32-2011 Is het Engelse spreekwoord niet ´Lightning never strikes in the same place twice´? Waarom geldt dat niet voor andere dingen? Of geldt voor alle andere zaken in het leven de gouden regel in de statistiek dat als je de loterij gewonnen hebt, je toch gerust weer mee kunt doen, want het lot heeft geen geheugen, maar gaat dat niet op voor blikseminslag? Wat heb je aan zo´n wijsheid over de bliksem als die zich beperkt tot alleen dat ene natuurverschijnsel, terwijl er morgen weer bij je ingebroken kan worden terwijl het gisteren ook al gebeurd is? Hoe zit dat met kanker? Deze week overleed Marion´s nicht Carla aan darmkanker. De moeder van die nicht heeft ook al darmkanker en toen bij Carla´s moeder enkele jaren geleden de diagnose gesteld werd zou je verwachten dat het zo wel welletjes was. Een gezin hoeft toch niet zo zwaar bezocht te worden. Toen Marion´s moeder deze week het bericht kreeg dat Carla was overleden was ze erg van slag. Ze had lang gehuild voor ze weer de moed had om op de fiets te stappen en een stukje te rijden om haar gedachtenop iets anders te zetten. "Maar ze had toch vorige week gehoord dat de familie met de dokter over euthanasie had gesproken?" vroeg ik. "Dan kan je toch niet meer verrast worden?" Marion´s moeder hoopt tegen beter weten in en tot het allerlaatste moment. Misschien is dat wel een heel mooie eigenschap, maar naarmate je ouder wordt levert dat steeds meer teleurstellingen op die het leven ondraaglijk maken. Een kwart van de bevolking overlijdt namelijk aan kanker en naarmate je ouder wordt is de kans dat iemand van je generatiegenoten overlijdt steeds groter. Je kunt natuurlijk als je het woord kanker hoort ook onmiddellijk rekening houden met het feit dat de dood op de deur heeft geklopt. Dan spreid je je verdriet wat effectiever. Dat Marion´s nicht, kanker kreeg komt omdat darmkanker vaak in bepaalde families voorkomt. Net als prostaatkanker of bepaalde vormen van borstkanker. Mensen met kanker hebben genen die het gebruikelijke herstel van de het erfelijk materiaal waar mutaties in ontstaan niet zo goed meer uitvoeren. Die veranderingen willen we niet, want ze gaan te vaak hun eigen weg. Daarom repareert het lichaam ze. Maar bij sommige mensen niet… Niet alleen de erfelijke aanleg verklaart waarom mensen met kanker vaak dubbel pech hebben, ook de behandeling die mensen met kanker volgen brengt allerlei risico´s met zich mee. Deze week las ik nog het verslag van een onderzoek dat laat zien dat mensen die bestraald zijn meer kans op huidkanker in de bestraalde gebieden hebben. In principe is het deel van mijn lijf dat die radiotherapie moest ondergaan veilig opgeborgen in mijn onderbroek, onzichtbaar voor de zon, maar je weet maar nooit. Misschien moet ik ook maar altijd de lange broek aanhouden. Chemotherapie kan ook al van alles in je lichaam op gang brengen, waardoor de bliksem wel degelijk twee keer op de zelfde plaats rampen aanricht. Marion´s zus, die bijna vijf jaar geleden wegens borstkanker werd behandeld, heeft al een half jaar veel pijn in de rug. Verschillende keren ging ze naar haar arts, maar bij de controle van haar borst bleek alles goed te zijn. Er werden scans gemaakt en niets opvallends gevonden, en omdat ook artsen nog wel eens denken dat de bliksem niet twee keer op de zelfde plek problemen veroorzaakt, dachten ze dat de pijn wel door artrose van de rug veroorzaakt zou worden. Dus lekker pijnstillers slikken. Maar omdat haar zus het niet vertrouwde ging ze toch nog naar een andere arts en nu blijken er kankercellen in het baarmoederslijmvlies te zitten. "Gelukkig ben ik op tijd volgens de gynaecoloog," zegt ze dapper. Marion en ik vinden dat het leven niet altijd eerlijk verloopt en denken aan weinig anders. We zijn zelfs een beetje boos op dokters die het te laat door hebben, op de behandelingen die we maar allemaal ondergaan omdat we willen blijven leven, en het liefst zouden we iets of iemand de schuld willen geven. Maar er is geen schuld, want de bliksem vraagt onze mening niet en slaat gewoon in waar hij wil. Terug