Week 34-2011 Soms denk ik "krijgen we het echt allemaal?". En dan dus niet als we 90 zijn, maar al veel eerder. We bezochten onze 53-jarige vriend bij wie enkele maanden geleden prostaatkanker was vastgesteld. Omdat ik ook nog wel eens mannen ontmoet die gewoon diabetes of psoriasis hebben, en woorden als PSA en Gleason score nog nooit hebben gehoord, moet het ook mogelijk zijn een andere enge aandoening te krijgen. Onze vriend was net voordat hij te horen kreeg dat hij bij onze prostaatkankerclub hoort bij zijn vrouw weggegaan, was nog even bij haar teruggekeerd omdat hij aanvankelijk dacht een maand later te overlijden en dus een scheiding zo overbodig leek, maar heeft haar uiteindelijk toch verlaten. Wij bezochten hem op zijn nieuwe adres. Hij leek op een eerstejaars student die zijn eerste kamer heeft betrokken. Hij had alles zelf ingericht met zijn eigen jongensdingen, foto´s van zijn muziekhelden, de herinneringen aan zijn ouders, alles volgens zijn eigen smaak en ook had hij zijn eigen boeken neergezet. Zoals dat gaat als mensen zich nieuw voelen werd hij ook nog verliefd. Helemaal een nieuw begin dus. Jammer alleen van die prostaatkanker. De uroloog had hem geadviseerd gewoon maar te wachten en te zien hoe het zich zou ontwikkelen, want de PSA mocht dan wel een beetje toenemen, maar die was nog niet zo hoog dat enige vorm van paniek gerechtvaardigd was. "Hoe hoog is volgens u dan wel te veel?" had hij aan de uroloog gevraagd. "Nou," had die geantwoord, "als het boven de tien gaat komen." Als een bloedwaarde langzaam maar zeker bij elke controle wat omhoog gaat, waarom zou die dan uiteindelijk niet boven de tien komen? Dus waarom wachten? Onze vriend had uit eigen beweging al na twee maanden opnieuw zo´n PSA laten prikken en eigenlijk hoefde hij de uitslag niet meer te horen. Zijn besluit stond al vast. Hij had wat dingen verkocht om geld te hebben voor een behandeling in België. Het zal daar namelijk geen alternatieve behandeling ondergaan, maar er is onvoldoende wetenschappelijk bewijs dat het beter is dan gewoon operatief zijn prostaat verwijderen. Dat wordt al snel zelf betalen. Hij had zelfs al een periode gepland om de ingreep te ondergaan. Nog even probeerde ik hem uit te leggen dat je niet zo paniekerig moet reageren op de verhoging van de PSA en dat die bij mij ook wel hoog en daarna weer lager was geweest, maar het hielp niet. "Is hij bij jou ook wel weer eens teruggegaan naar nul?" vroeg hij. "Nee," zei ik. "En daar zou ik maar niet op rekenen ook. Als je een keer die kanker hebt dan blijkt die PSA een bewijs dat hij nog actief is." "Soms denk ik dat het alleen maar een ontsteking is," zei hij. "Dat ik dan bij de dokter kom en hoor dat er niets meer aan de hand is." Dat gevoel ken ik maar al te goed en soms kun je jezelf zo goed voor de gek houden met zulke gedachten dat je het bijna zelf gaat geloven. Maar er is altijd weer een volgende bloeduitslag die je met beide benen op de grond zet. Prostaatkanker is in de beginfase geen lichamelijke aandoening, maar een psychische aandoening. Als er een naam voor moet worden bedacht heb ik wel een suggestie: PSA psychose met verschijnselen van dwangmatige bloeduitslaginteresse. Nooit meer kun je ongestoord leven, want hoewel je het vergeet als je hard aan het werk bent of iets leuks doet, zodra de hersenen weer in de rustfase komen duikt het duiveltje op. Om dat te genezen moet onze vriend naar België. Hij kan niet met dat duiveltje leven. En dan heb ik hem nog niet eens verteld hoe ingewikkeld het kan worden als dat voortdurende knagen van dat gezwel in je hoofd zich vermengt met steeds minder zelfvertrouwen en de angst dat je niet meer de man bent die je ooit was. Nee, laat hij maar naar België gaan en die prostaat weg laten branden, zodat hij een nieuw leven kan vieren met nieuwe vooruitzichten, nieuwe kamer en nieuwe verliefdheid. Terug