Week 36-2011 Zes dagen per week heb ik geen prostaatkanker, maar dan nadert het weekend en begin ik na te denken over wat ik zal schrijven in mijn weekboek. Allereerst vraag ik me af of er iets gebeurd is dat met mijn gezwel te maken heeft. Behalve dat ik elke dag gedachteloos mijn pilletjes geslikt heb en zonder nadenken aan iedereen die me vroeg hoe het met me gaat ´goed´ heb geantwoord, is er niets dat de gedachte ook maar enigszins rechtvaardigt dat ik door diep kankerleed word gepijnigd. Om mijn stukjes te kunnen schrijven moet ik de kelder van mijn gemoed binnentreden, waar ik onuitgesproken angsten opberg. Het is een ruimte die ik liever niet binnen ga omdat zodra ik de drempel ben gepasseerd de spiegels alles tienvoudig reflecteren. Als lachspiegels maken ze wat vervelend is tien maal zo groot en wat te koesteren valt zie ik plotseling niet meer. Deze week laat ik de kelderdeur dicht en zoek ik mijn inspiratie in de stapel met wetenschappelijke artikelen over prostaatkanker. Ik print de stukken steeds trouw uit en leg ze op mijn bureau. Je weet maar nooit wanneer de informatie van pas komt, maar echt levensreddende berichten heb ik er nog nooit tussen gevonden. ´Vijf genen verantwoordelijk voor dodelijke prostaatkanker´. Leuk nieuws, maar wat heb ik eraan? Genen zijn communicatiemiddelen. Ze vertellen mijn lichaamscellen wat ze moeten doen. Die informatie staat niet in een boek, maar op een streng kralen en die kralen zijn onze genen. Er zijn maar een paar stofjes (letters noemen de wetenschappers het) die voor voor de informatie op onze genen gebruikt worden, maar die kunnen in allerlei combinaties voorkomen zodat er nog al wat variatie is. Misdrukken, waarbij de letter op een verkeerde plek staat zorgen voor onheil, want mijn cellen gaan dan rommelen. En die vijf stomme lettercombinaties hebben invloed op hoe mijn kanker zich gedraagt. Heb je er vier van de vijf dan is het bingo en kun je je dagen tellen. Heb je er twee of minder, dan kun je nog plannen maken voor de vakantie van volgend jaar. Stom hè, staan er maar een paar letters per ongeluk verkeerd en dan ben je de pineut. Kunnen we de misdrukken niet repareren? Die letters vervangen? Nee, dat is allemaal nog science fiction en het is nog maar helemaal de vraag of dat ooit mogelijk zal zijn. Het mooiste dat je voorlopig van zulk onderzoek kunt verwachten is dat er binnenkort een bloedtest komt waardoor artsen een beter idee hebben hoe het met die vijf genen bij jou zit. Dan kunnen ze je in ieder geval de agressieve behandeling van je kanker besparen. Die is niet nodig bij mensen bij wie de lettercombinaties relatief gunstig zijn. Nu weet men dat niet en krijgen alle mannen bij wie het herengezwel is vastgesteld de stevige aanpak, waardoor ze zeven dagen per week weten dat ze prostaatkanker hebben. Bij het lezen van het artikel bleef ik geheel emotieloos - het ging immers slechts om letters, niet om mensen - totdat ik de passage las over hoe het onderzoek was uitgevoerd. Bij 1300 mannen met prostaatkanker tussen 35 en 74 jaar werd bloed afgenomen. In eens ben ik bij les. Vijfendertig jaar! Een jongen nog. Dat kan toch niet. Op die leeftijd moet je je kinderen nog op zien groeien, naar ouderavonden gaan, blij met ze zijn omdat ze hun zwemdiploma gehaald hebben, achter ze aan rennen als ze op hun verjaardag voor het eerst op hun nieuwe fiets proberen te rijden. Een paar lettercombinaties pakken je dat dan zo maar af. De schepper heeft zich verdorie vertikt, waardoor je hele levensverhaal verandert. Elke week schrijf ik en misschien doe ik dat wel om met mijn letters het leven comfortabeler in te richten, het te behangen met fluweel zodat ik me niet stoot aan de harde realiteit en mijn leven toch op een schitterend verhaal lijkt. Ach het gaat maar om enkele woordcombinaties en de fijnste daarvan is: en ze leefden nog lang en gelukkig. Terug