Week 38-2011 De menselijke verbeeldingskracht is een geweldig wapen. Het helpt ons om los van de realiteit te komen en daardoor de werkelijkheid waarin we leven te recreëren. We zetten onze dromen om in blauwdrukken en bouwen steden met behulp van de woorden die we elkaar influisteren om te laten weten hoe we willen leven. We worden verliefd op de woorden van de schrijver, de zinnen van de zanger, de beelden die een regisseur bedacht heeft. Ze blijven achter in onze hersenen en vormen de herinnering aan hoe we denken dat de wereld zou moeten worden. Tegelijkertijd marcheren de soldaten vrijwillig naar het slagveld om te strijden voor de woorden van een profeet of de eerste de beste politicus die belooft dat het morgen beter zal worden. Zeker op de grens van het echte leven en de onbekende dood werkt de verbeelding op volle toeren. We hebben haar nodig om de angst van ons af te schudden. We laten ons bedwelmen door woorden en denken daar de dood mee te kunnen overwinnen. Hetzij door te geloven in een leven na ons leven, hetzij door te denken dat het mogelijk is om onze toekomst te veranderen door het erfelijk materiaal te veranderen, hetzij door te dromen over medicijnen die in ontwikkeling zijn en alle pijn helen. Al een paar weken slingert er een artikel op mijn werktafel waarin besproken wordt hoe gebrek aan slaap de aanmaak van testosteron doet afnemen. Verschillende keren heb ik me afgevraagd hoe ik dat artikel nuttig zou kunnen gebruiken in één van mijn weekboeken, maar er schoot me niets te binnen. Totdat ik vandaag begreep dat ik het misschien als voorbeeld zou kunnen gebruiken van hoe een paar woorden kunnen helpen om de prostaatkanker in mijn hoofd te overwinnen. Het is testosteron waar mijn kanker enthousiast door gaat groeien. Die moet dus uitgeschakeld worden om daarmee ook de ontwikkeling van mijn gezwel te beteugelen. Vroeger deed men dat door een man te castreren. Hup, de ballen eraf. Later ontdekte men dat als iemand veel vrouwelijk hormoon slikt, het testosteron enigszins wordt verdrongen. Huppakee, mannen met borsten als pornosterren. Ook het chemisch castreren werd ontdekt: een prik in de buik en je bent van die vervelende hormonen af. Je valt geen onschuldige vrouwen en kinderen meer lastig en het gezwel laat jou een tijdje met rust. Tenslotte werden er ook medicijnen ontwikkeld die op wat subtielere wijze de testosteron in het mannenlichaam bedwingen. Maar nu mijn oplossing, gebaseerd op vier woorden: minder testosteron door slaapgebrek. Mijn verbeelding doet de rest. Ik begin door twee uur later dan gebruikelijk naar bed te gaan, maar zet de wekker om me op de gebruikelijke tijd te wekken. Ik zie aan de PSA-uitslagen of dat bij mij enige invloed heeft. Blijft die constant, dan zal ik dat als bewijs zien van de effectiviteit van mijn methode, want het is mooi niet gestegen. Als ik deze gunstige resultaten onder ogen krijg, zal ik medeprostaatkankerlijers oproepen bij mij te komen voor deze alternatieve therapie. Ik volg ze dan nauwkeurig en na twee jaar zal ik de media inlichten over de verrassende effecten van mijn behandeling. Er worden meer woorden de wereld in geslingerd en de verbeelding van meer mensen wordt op gang gebracht. Sensationele behandeling gevonden. Nauwelijks bijwerkingen. Nou ja, later zal men merken dat er wat meer verkeersongevallen zijn en dat er vaker huwelijken stranden door chagrijnigheid omdat zelfs iets eenvoudigs als slaapgebrek bijwerkingen heeft. Bovendien blijkt lang niet iedereen in staat om de behandeling goed vol te houden, want menigeen valt al zodra het zaallicht bij een bioscoopvoorstelling uitgaat in een diepe slaap en wordt na twee uur opgefrist wakker. Zeker vijftien jaar lang zal de methode van Wolffers populair blijven, totdat een stel jonge onderzoekers zonder medelijden maar met honger naar roem en faam afdoende kan aantonen dat het helemaal niet helpt. De bewakers van de verbeelding hebben tegen die tijd de werkelijkheid weer los weten te maken van onze fantasie. We weten dan dat we net zo goed lekker kunnen slapen, de dood komt toch vroeg of laat. Maar er zal wel weer een andere methode zijn die populair wordt. Bijvoorbeeld: je vrouw stimuleren veel vriendinnen te nemen en voortdurend in hun omgeving te vertoeven, want daardoor daalt het testosteron gehalte bij mannen. Dus samen wat haken of breien en lachen om mannen die het nooit leren. We zitten gevangen tussen de dromen waar ons hart naar verlangt en de behoefte aan greep op de werkelijkheid die ons hoofd nodig heeft. Hoop of kennis. Wat wil je? Zelf ben ik erg blij met een behandeling die echt werkt, waarvan bij flink wat andere mannen is aangetoond dat het effectief is maar dat ik dan niet sneller dood ga aan iets anders. Als ik ´s nachts niet kan slapen denk ik liever niet aan de realiteit, maar probeer ik te fantaseren over al het goede dat me nog wacht. Zou ik zo het verschil tussen wetenschappelijke geneeskunde en alternatieve behandelingen duidelijk hebben uitgelegd? Terug