Week 40-2011 Hij had een bril met bifocale glazen en droeg een T-shirt met daarop reclame voor een biermerk of een bar, maar wat de aandacht echt trok waren zijn armen die blauw waren door de vele tatoeages. We vroegen of we ze mochten zien en hij toonde ons de lijnen, bloemen en portretten die zijn lichaam sierden. Ook zijn handpalmen vertoonden afbeeldingen waarvan we de betekenis wilden weten. Op ons verzoek tilde hij zijn T-shirt op om zijn borst en buik te laten bewonderen. Behalve een klein museum dat de bleke huid eronder deed vergeten had hij grote gouden ringen, die gekocht leken te zijn in een winkel met verkleedartikelen voor zwarte piet, door de tepels. "Heb je ook tatoeages op je rug?" wilden we weten om de rondleiding langs de plaatjes nog even voort te zetten. "Overal," antwoordde hij. "Ook op mijn penis. Maar dan moeten we even naar het gangetje hierachter gaan. Dat kan niet hier tussen al die mensen." Zo goed wilden we hem nu ook weer niet leren kennen en lieten het daarom maar bij het schetsboek op zijn buik en armen. We hadden echter nog wel wat andere vragen voor hem. Hoe dat verlangen zijn lichaam zo te versieren bij hem ontstaan was en wanneer bijvoorbeeld. "Acht jaar geleden, toen ik tweeënzestig was had ik nog geen enkele tatoeage," zei hij. Hij gaf toe dat hij een laatbloeier was geweest, braaf Nederlandse letteren studeerde en uiteindelijk een hoge ambtenaar op het Ministerie voor Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen was geworden. Toen hij met pensioen ging bedacht hij dat hij nu alles kon doen waar hij in zijn leven nog niet aan toe was gekomen. Hij bracht vervolgens twee uur per dag in de sportschool door om in topconditie te zijn, veranderde zijn lichaam met blauwe inkt, bedacht zich dat hij het nog nooit met mannen gedaan had en leefde zich uit in zijn nieuwe verschijningsvorm. Omdat hij verteld had over zijn vrouw, die ergens anders op de receptie stond te praten, informeerden we nieuwsgierig wat zijn vrouw ervan vond. "Het kostte twee maanden onderhandelen," legde hij uit. "Ik vertelde haar dat ik nog altijd van haar hield, maar dat ik nu eenmaal biseksueel was. We moesten de regels voor hoe we verder met elkaar omgingen vaststellen. Altijd veilige seks en geen jongens mee naar huis brengen." Zelf ben ik drieënzestig en bij elke ontmoeting met iemand van ongeveer gelijke leeftijd, word ik automatisch met de vraag geconfronteerd of mijn leven er zoals dat van die ander uit had kunnen zien. Meestal ga ik er dan over schrijven om te ontdekken wat er met mezelf gebeurt als ik me in moet leven in het leven van een ander. Al snel ontdek ik dan behalve wat overeenkomsten ook de verschillen. Het belangrijkste verschil is dat ik onvoldoende testosteron heb om een dergelijke sprong in het vitale duister van een man te maken. Ik weet niet of het een voordeel of een nadeel is, maar om eerlijk te zijn zou ik zelf niet graag blauw in een kist eindigen. Wat doe je trouwens als nabestaande met een man die zo van zijn nieuwe lijf houdt dat hij vertelt dat hij het liefst de hele dag naakt rondloopt? Geef je die een pak aan en een overhemd dat helemaal tot de kin toe is dichtgeknoopt? Dat zou de ultieme wraak van de achterblijvende partner zijn, een manier om hem weer te krijgen zoals hij was voor hij de weg naar de tatoeagekunstenaar vond. Nee, je zou hem juist een groot plezier doen door het stoffelijk overschot niet in een kist te leggen, maar naakt op een plank zodat iedereen kon bewonderen wat hij uiteindelijk na jaren hard werken was geworden. Zo´n man zou je het ook willen besparen ooit prostaatkanker te krijgen, want een beetje behandeling zou al snel leiden tot de ineenstorting van zijn nieuwe persoonlijkheid. Bij beperking van het testosteron zou zijn zelfbeeld als een fietsband leeglopen waar je het ventiel van opent. Terug