Week 03-2012 Vandaag ga ik naar Kortrijk. Tot ongeveer een half jaar geleden was dat de naam van een stad waar je langs komt als je met de auto op weg naar Parijs bent. Nog even en je bent al in Frankrijk. Dat is nu veranderd. In Kortrijk zijn er nu mensen die ik ken, wier levens met dat van mij verbonden zijn geraakt. Er is een ziekenhuis waar in de gang van de afdeling Gynaecologie dertig foto´s van mij hangen. Het zijn grote afbeeldingen van muren. Terwijl ik door de wereld trok werden mijn ogen getrokken naar de boodschappen die daarop stonden en die ik niet begreep. ´The writing on the wall´ dacht ik als ik het fotografeerde. Er staat iets en ik kan het niet ontcijferen, weet niet wat die ander me probeert te vertellen. Schrijver ben ik en mijn boodschap komt niet terecht op muren, maar op bladzijden of op het internet. Begrijpen anderen wat ik wil zeggen? Misschien is de vraag of ik het zelf begrijp nog wel belangrijker. Het is immers heel goed mogelijk dat we schrijven om onszelf duidelijkheid te verschaffen. Er zijn mensen die precies weten wie ze zijn, waarom ze doen wat ze doen en die rotsvast vertrouwen dat wat ze zich herinneren de absolute en enige waarheid is. Naarmate ik ouder word twijfel ik daar steeds sterker aan. Elke ochtend om zes uur als ik wakker word, opsta en naar beneden ga, begint met een leeg beeldscherm. Heel even kijk ik ernaar en realiseer me dat dit weer mijn grote dag gaat worden. Het is zoals in de film Groundhog Day met Bill Murray. Zijn geheugen helpt hem slechts één enkele dag en daarna begint alles weer opnieuw. Gelukkig maar, want wij staan telkens weer voor de zelfde uitdagingen en als we het niet steeds opnieuw met groot enthousiasme aanpakken wordt alles saai en valt het niet vol te houden. Toch is het niet zo dat we er niets van leren, want onze ervaringen laten elke dag een klein beetje achter in ons lijf. Als een plant in de lente die elke dag wat meer zon ontvangt groeien we en vormen we ons zonder dat ons geheugen dat registreert. Vanaf het moment dat ik hoorde dat ik kanker had werd ik meer dan ooit gedwongen na te denken over wat ik nog met mijn leven zou willen doen. Omdat ik me meende me te herinneren dat ik een fantastische leven gehad had, dacht ik aanvankelijk dat ik meer van het zelfde wenste. Al snel drongen zich ook de dromen op die ik had toen ik jong was. Dromen zijn de blauwdrukken voor onze plannen, maar er was geen tijd geweest om ze allemaal uit te voeren. Eén daarvan was fotograferen. Mijn oude Nikon en Canon lagen nog in de kast. Daar had ik duizenden foto´s mee genomen. Wat was er gebeurd dat er stof op lag? Ik kocht een nieuwe camera en begon alles wat me fascineerde te fotograferen. Waarvoor? Voor mezelf. Omdat sommige foto´s iets uitdrukten dat ik wilde delen begon ik ze op Facebook te plaatsen en daardoor kon Gery van Tendeloo ze zien. Hij woont in Kortrijk en probeerde een reeks chemokuren te doorstaan. Daarbij stonden hem de nieuwe media ter dienste om te zorgen dat hij een venster op de wereld buiten zijn herstelkamer kon houden. Gery schreef me omdat hij in de foto´s zag waarom ik het niet had na kunnen laten ze te maken. Daar staan de krassen en verfstreken die mensen op de muren die hen omringen hebben gezet om duidelijk te maken dat zij daar geweest zijn, dat ze daar geleefd hebben, dat ze daar verliefd werden, dat ze daar dromen koesterden, dat ze daar teleurgesteld raakten en genoegdoening eisten. Samen bedachten we het project voor het deel van het ziekenhuis waar de buitenwereld en binnenwereld elkaar ontmoeten. Onze wanhoop dat het leven te kort duurt en we te kwetsbaar zijn om de eindigheid te overmeesteren wordt erin uitgedrukt. Is dat deprimerend? Nee, want gelukkig zijn we in staat die muur menselijk te maken door hem kleur te geven, door onze lettertekens erin te kerven. Heel even voelen we ons winnaars. Tot een ander zijn woorden erover heen schildert, zijn dromen wil realiseren of de regen uiteindelijk onze boodschap uitwist. Ik ga vandaag naar Kortrijk voor de officiële opening van de fotogang ´Writings on the wall´ en in mijn geheugen heeft zich nu het idee genesteld dat ik niet slechts schrijver ben, maar ook fotograaf, of liever misschien de grotbewoner die door tijdnood achtervolgd koortsachtig woorden en beelden op de muren die zijn leven beperken plaatst om zich op die manier de illusie te kunnen koesteren het bestaan hier op aarde even te verlengen. Elke dag opnieuw, of er nooit een dag daarvoor is geweest. Terug