Week 06-2012 June Chan, hoogleraar epidemiologie en biostatistiek, heeft ontdekt waarom je met prostaatkanker flink in beweging moet blijven. De ziektekostenverzekeraar zal dus nu wel spoedig komen met een aanbieding om mij meer te laten sporten. Of zou hij me laten stikken omdat ik toch al teveel rekeningen indien en hij er meer baat bij heeft als ik nu snel de pijp uitga, want met kanker kost je nu eenmaal meer dan je oplevert? Misschien moeten we het in dat geval meer hebben van de artsen die ons behandelen. Zouden ze vanaf nu een receptenbriefje pakken en daarop iets schrijven in de geest van ´koop hardloopschoenen en ren dagelijks een rondje´ of ´wordt lid van een sportschool en bezoek die vijf keer per week´? Ik ben toch geen cynicus als ik denk dat ik het antwoord op die vraag wel weet? Chan ontdekte dat maar liefst 184 genen bij mannen die minimaal drie uur per week hardlopen, tennissen of zwemmen anders tot uitdrukking komen dan bij mannen die lekker in hun stoel blijven zitten. Daarbij horen genen die verantwoordelijk zijn voor de reparatie van het erfelijk materiaal en genen die kankergroei onderdrukken. Het is dus heel waarschijnlijk dat door de expressie van juist die genen prostaatkanker minder snel groeit. Dat zou dan weer betekenen dat je langer en leuker leeft. Mijn leven lang heb ik gerend alsof de duivel me op de hielen zat en toen de kanker zich aandiende wilde ik mijn leven niet op zijn kop laten zetten. Zelfs tijdens de buikprikkuur dwong ik mezelf daarom om flink in beweging te blijven. We lieten een zwembad aanleggen, want dat nodigt uit tot dagelijks gebruik. Ook al werd ik bestraald, toch probeerde ik mijn rondje te volbrengen. Van alle kanten werd ik ingehaald want iedereen kon ineens sneller dan ik. Mijn door de radiotherapie beschadigde darmen werden uiterst onbetrouwbaar en dwongen me vaak op de hurken. Van opgeven wilde ik echter niet weten, want stoppen betekende het leven opgeven. Het ging al die jaren goed hoewel mijn heup versleet en mijn knieën knikten. Toen ik last van hielspoor kreeg zwom ik wat meer en kocht een fiets zonder wielen waarop ik als een gek niet bestaande kilometers aflegde. Daardoor werd de pijn in mijn heup echter heviger en toen het zadel na een jaar kapot ging en de ketting aanliep dacht ik radeloos na wat ik nu weer moest verzinnen. Gelukkig merkte ik juist in die periode dat de hielspoor me geen last meer bezorgde en dat ik weer kon hard lopen. Voorzichtig bouwde ik het op en droomde zelfs van misschien weer eens ergens een halve marathon. Het afgelopen jaar is er echter toch weer iets in mijn leven veranderd en misschien is dat er wel verantwoordelijk voor dat ik ineens die uitzaaiing in mijn darmbeen kreeg. Ik zal proberen uit te leggen wat het is. Mijn leven lang ging ik rennen zodra ik mijn eerste kopje espresso van de dag op had en thee gezet had voor wanneer ik terug kwam. Nog donker of al licht, hagel of sneeuw, regen of omwaaiende bomen, het maakte me niet uit. Helaas, ik ging aan Facebook doen en kreeg vrienden bij de vleet. Daardoor keek ik ´s morgens eerst even snel wat daar gebeurd was en ja hoor, er was altijd wel iets dat me boeide of waarop ik moest reageren. Ik besloot ook elke dag zelf iets op mijn FB-homepage te plaatsen. Een tekst, wat foto´s. Voor ik er erg in had liep het dan vaak al tegen twaalf uur en met enige regelmaat schoot dan het hardlopen erbij in. Toch lukte het me nog vaak genoeg om mijn goede gewoonte vol te houden en in de zomer kon ik veel zwemmen. Er gebeurde echter nog iets. Iemand zei me dat ik ook aan Twitter zou moeten doen en voor ik er goed en wel erg in had was ik ook nog meer dan een uur per dag bezig met twitteren. Mijn leven lang was ik zuinig omgegaan met sociale contacten, maar ineens was ik voor iedereen toegankelijk en ik was altijd beleefd genoeg te reageren, herroepen, aanvullen, uitleggen, corrigeren. Het liep vaak tegen drie uur in de middag dat ik met een schok aan het hard lopen dacht. Omdat ik dan al bijna weer boodschappen moest doen en beginnen met koken - want gezond eten is ook zo vreselijk belangrijk - schoot het er steeds vaker bij in. Daarom denk ik dat ik nu officieel moet aankondigen dat door Facebook en Twitter de verkeerde genen in mijn lichaam actief zijn geworden en ik hou de moderne media verantwoordelijk voor die uitzaaiing van mijn prostaatkanker. June Chan zou daar eens naar moeten kijken en snel moeten laten weten of ze verband ziet. En ik moet op een receptenbriefje dat ik mezelf toeschuif schrijven `geen Facebook of Twitter meer´. Terug