Week 08-2012 Mijn blaas loopt zonder dat ik het merk leeg in mijn pyjamabroek. Warm en nat. Ik heb dat nog nooit meegemaakt. In de rand van mijn facebookpagina word ik wel steeds opgeroepen om inlegluiers te kopen. Hoe weten ze me te vinden en zelfs voor dat ik ooit nodig heb gehad? Heb ik iets laten merken waardoor de zoekmachines doorhebben dat ik een verkankerende waterhuishouding heb? Oud worden is geen pretje. Niets blijft je uiteindelijk bespaard. Nu dit ook nog. Maar ik laat niets merken aan Marion. De enige oplossing die ik nog zie is de tijd stopzetten. Dan wordt de prostaatkanker nooit erger, er komen geen ouderdomsverschijnselen meer bij, mijn zoon en schoondochter gaan nooit uit elkaar en mijn kleindochters komen elk weekend logeren. Kanker? Dat stelt niets voor, tijd is het eigenlijke gif in onze levens. Als je jong bent lijkt het of je eeuwig de tijd hebt, maar al snel merk je dat je voor alles tijd tekort komt, terwijl je eindigt omdat de wekker gaat die laat weten dat alles voorbij is. Toen Kaja zes was zei hij tegen ons "Jullie mogen niet ouder worden. Je moet blijven zoals je nu bent. Ik groei nog, tot ik zo oud ben als jullie." Ook als kind heb je waarschijnlijk het verlangen al om de tijd te stoppen. Dan doe ik ´klik´ en alles staat stil. Het is of ik altijd al in een wanhopige strijd verwikkeld geweest ben om Titatovenaar te worden en nu overmand word door het gevoel dat gevecht te verliezen. Alles wilde ik vastleggen zodat het nooit meer zou ontsnappen. Woorden op papier. Dit is het, dit is het. Blijf er verder van af want het is gedrukt. Ik wil niet dat iemand het nog uitpoetst. Maar op 30 april zie ik mijn boek ergens op straat te koop liggen. Ook moest van mezelf ik alles fotograferen, de tijd bevriezen, het moment vangen. Daarna werd het gestolen licht opgeborgen in diadozen, ingeplakt in honderden fotoboeken. Geen tijd om terug te kijken, want er moest nog veel meer in bezit genomen worden. Het leven zou mij niet ontsnappen. Ik was slimmer dan de klok. Er valt niets meer te schrijven. Bijna alles heb ik nu gescand en bekeken. De kleuren verbazen, de contrasten overrompelen me. Elke dag plaats ik er iets van op mijn facebookpagina. Dan staat het even bovenaan, maar na verloop van tijd verdwijnt het weer naar beneden. Het is een onbarmhartige tijdlijn die het omlaag en uit het beeld drukt. Het lukt me niet licht, schoonheid, de klanken en woorden te dwingen in een gelukkig stilleven dat alles omvat en me tot het einde toe kan troosten. Op een dag is het verhaal in de kranten van vandaag vergeten, weet men niet meer wie er ooit met elkaar getrouwd waren en heel misschien lezen mijn kleindochters een stukje in een boek van me dat ze toevallig op Koninginnedag ergens op de grond zien liggen. Zou dat van opa zijn? Dan ben ik er toch weer heel even, heb ik toch een minuutje van de tijd gewonnen. Eén keertje maar is al genoeg. Terug