Week 28-2012 Als we naar de Verenigde Staten vliegen kijk ik naar de film The Bucketlist met Jack Nicholson en Mortan Freeman uit 2007. Twee oude mannen horen dat ze een ongeneeslijke vorm van kanker hebben en maken een lijstje van dingen die ze nog willen doen voor ze dood gaan. De wereld rondreizen, in de snelste auto ter wereld rijden, vrije val uit een vliegtuig meemaken, het mooiste meisje ooit kussen. Omdat één van de twee schatrijk is worden de wensen ook uitgevoerd. Wat een pret hebben die twee daarbij; er wordt wat afgelachen. Een vriendin van Marion schrijft haar dat haar echtgenoot prostaatkanker heeft. Hij wil helemaal niet uit een vliegtuig naar beneden vallen. De man wil nog een tijdje samen met zijn vrouw de dingen doen die hen hun leven gelukkig hebben gemaakt. Daarom zit ik zelf ook naast Marion in dat vliegtuig, omdat zij in Arkansas een conferentie bijwoont en ik het leven met haar graag wat wil rekken. De Bucket List is een Amerikaanse film en dus gaat het uiteindelijk om de Amerikaanse kernwaarden. Familie, loyale mannenvriendschappen en echte liefde voor het meisje van je dromen. Dus leert Freeman dat het niet om die snelle auto´s of de vrije val gaat, maar om zijn vrouw die hij niet mee wil op de reis rond de wereld met zijn vriend in de dood. Nicholson gaat uiteindelijk vergeving vragen aan zijn dochter die hij verwaarloosd heeft omdat hij van alles in het leven wilde en geen tijd voor haar had. Ik kwam in de VS aan met een klef gevoel over alle valsheid die ik gezien had. Een film gemaakt door mensen die zelf geen kanker hebben en denken dat het leven eeuwig duurt en dat je alles moet hebben meegemaakt. Wij hebben in de Verenigde Staten veel goede vrienden: echte mensen. Het duurde daarom tot we weer naar huis gingen voor ik opnieuw geconfronteerd werd met de maskerade van echte gevoelens en de dood. Ik keek om de tijd tijdens de vlucht terug te doden naar ´A little bit of Heaven´ met Kate Hudson uit 2012. Ik heb een zwak voor Kate Hudson sinds ik haar in ´Almost famous´ uit 2000 zag - voor haar rol kreeg ze een golden globe -, maar in geen enkele film daarna werden mijn verwachtingen bewaarheid. Ik had dus beter moeten weten. Lachen zeg als je darmkanker krijgt en de dokter zegt met een Mexicaans accent dat je tijd voorbij is. Op het lijstje van Kate staat vreemd genoeg ook al dat ze nog een keer wil vliegen. Geen vrije val deze keer, maar een tochtje met een hangglider. Een miljoen dollar wil ze graag en die krijgt ze ook, want wat in een gewoon leven in de Verenigde Staten nooit gebeurt lukt in Hollywood altijd. We lachen ons weer rot, want de helft van dat geld gaat naar de belasting. Elk cliché krijgt in de film een kans. Eerst wordt Kate eufoor en gaat ze met haar vrienden allerlei gekke dingen doen, daarna worden haar vrienden een beetje moe - goh is ze nu nog niet dood -, vervolgens wordt ze kwaad dat ze dood gaat en uiteindelijk komt alles weer goed. Ook deze film is vast weer gemaakt door iemand zonder kanker, die iemand kent die een familielid verloor aan die kloteziekte, maar die er zo geestig over kan vertellen. In de grondwet zou ik willen laten zetten dat alleen mensen die zelf kanker hebben er grappen over mogen maken, net zoals uitsluitend joden van een bepaalde generatie grappen over Auschwitz kunnen maken. We hoeven ons als kankerlijers niet door de vermakelijkheidsindustrie aan de kant te laten zetten, ons in carnavalskostuum gestoken op laten draven voor een miljoenenpubliek omdat niemand er mee om weet te gaan. Ik heb overigens geen bezwaar tegen de gepaste glimlach om de menselijke ijdelheid die ons tot in de dood trouw blijft of de grimas op het gezicht omdat we wanhopig proberen door te gaan met het leven. Maar liever niet colonkanker als hoofdpersoon in een lachfilm. Ben ik nu als een oude zeurpiet aan het mopperen? Was er niets leuks aan mijn reis? Zeker niet, het was een fantastisch bezoek aan oude en nieuw vrienden en een van de hoogtepunten was het voorlezen van de 76 jarige Canadese schrijver Alistair MacLeod op de korte verhalen conferentie in Little Rock waarvoor Marion naar de Verenigde Staten reisde. Hij heeft in zijn leven zestien korte verhalen geschreven, verzameld in het boek Island (2000) en een daarvan las hij voor. Over hoe de adem van de dood altijd in ons gezicht blaast, nooit afwezig is, ook al willen we dat nog zo graag. Terug