Week 30-2012 Het is een nachtmerrie, maar ik word niet in paniek wakker. Misschien is dat laatste wel het meest verontrustende. In mijn droom wil ik iets moois schrijven, mooier dan ooit iemand gedaan heeft, maar ik voel me opgesloten in tijd en verwachtingen en blijk helemaal niet meer te kunnen schrijven. Ik leg de pen weg. Misschien komt de gelatenheid niet als een verrassing. Steeds vaker heb ik het gevoel dat ik in een wachtkamer zit. Waar wacht ik dan op? Ik weet het zelf niet en daar maak ik me juist zorgen over want ik was altijd iemand die onvoldoende tijd ter beschikking had om alles nog te doen wat ik van plan was. Er was zoveel en te doen er waren nog zoveel plaatsen waar ik nog niet was geweest. Behalve de wereld redden moest ik bovendien romans schrijven en foto´s maken. Als ik het op een lijstje moest zetten kwam ik papier en inkt te kort. Het schijnt dat iedereen tegenwoordig zo´n lijstje heeft. In Amerika noemen ze het de ´bucket list´. Ik dacht dat de uitdrukking iets betekende in de geest van verlanglijstje. Inmiddels is me duidelijk dat het uitsluitend een opsomming van laatste wensen is voor mensen die doodgaan. Het zou te maken hebben met de term ´kick the bucket´ een uitdrukking voor sterven. Alsof je dat zelf echt doet. Zo van ik ga nu eerst een stukje fietsen, ik ga daarna naar de televisie kijken, en vervolgens ga ik maar eens dood. Geef de pijp maar aan Maarten. Die heeft er misschien nog iets aan. In onze arrogantie zijn we gaan denken dat alles wat ons overkomt door onszelf besloten is, zelfs als ons lichaam het gewoon opgeeft. Het kan natuurlijk. Je hoort regelmatig mooie verhalen over mensen die iets dromen of zeggen dat dan een voorbode blijkt van hun heengaan. Mijn broer vertelde me dat hij bij mijn moeder was en dat ze zei "Ik wil naar mijn moeder." "Maar die is al vijftig jaar dood," zei hij. Gebruikte ze echter het woordje ´wil´ in de zin van wensen of van het uitvoeren van iets wat ze besloten heeft? Ik moet haar vaker opbellen om haar stem te horen. Die bucket list zou volgens mensen die in de culturele filosofie hebben doorgeleerd een tegengeluid zijn in een cultuur waar de nadruk is komen te liggen op het voorkomen dat we dood gaan. Daardoor zijn we niet meer in staat erover te praten en uiteindelijk moffelen we het weg. De vraag "wat moet je allemaal nog doen" aan en door mensen die een ziekte hebben die meestal tot een snel einde voert is een aanleiding om er samen over te kunnen praten. Waar vroeger de religie over dood en leven heerste, valt er sinds God dood is over sterven niet meer te praten, maar gelukkig is de emmerlijst er. Op het moment dat ik hoorde dat ik kanker had dacht ik ook koortsachtig na over wat ik allemaal nog moest doen voor het licht uit kon. Ik wilde nog van alles aan het huis opknappen en de tuin moest veranderd worden, want ik wilde uitzicht op een horizon. Ook wilde ik een boek schrijven waarin ik alles wat ik over gezondheid gelezen en gedacht had een plaats zou geven. Nu ik daarmee klaar ben schrijf ik nog een boek over de praktische consequenties daarvan. In oktober moet dat in de boekhandel liggen, maar daar lijk ik nu wel zo´n beetje klaar mee te zijn. Wat moet ik nog meer? Het andere dat ik me had voorgenomen was die laatste prachtige roman schrijven, waarin alles op zijn plaats valt, maar ik heb er nooit tijd voor vrij kunnen maken - terwijl die er toch meer dan voldoende was - en stel me maar tevreden met het schrijven van de wekelijkse blogjes op mijn website. Soms vind ik het teveel gebabbel en mis ik de noodzaak om het te schrijven, maar de week erop is het weer echt wezenlijk belangrijkrijk voor me iets te delen. Omdat mijn uitgever na drie bundelingen van die stukken zei dat nu de rek uit de mogelijkheid ze te verkopen zo´n beetje verdwenen is gebeurt dat niet meer. De laatste restjes van die eerste dire boeken zijn inmiddels ook verramsjt en nu heb ik het gevoel dat ik daar ook mee klaar ben. ´s Morgens word ik daarom wakker en begin nieuwsgierig op het net te zoeken naar wat er allemaal nieuw is op het gebied van gezondheidsonderzoek, twitter daar wat over, speel wat met mijn foto´s en vraag me tenslotte af wat ik verder zal gaan doen. Dat is de wachtkamer waar je terecht komt zodra je het gevoel hebt dat je alles op je bucket list hebt afgewerkt. Ik wacht op bloeduitslagen die me kunnen vertellen hoe het nu met de uitzaaiingen in mijn botten gesteld is en weet dat het niet goed is om te wachten tot het leven op jou af komt. Ik heb daarom besloten dat het nu tijd is voor mijn tweede lijstje. Nieuwe camera kopen en meer foto´s maken. Toch die roman schrijven, maar daar heel lang over doen. Wel een jaar of tien denk ik, nee hoop ik. Terug