Week 34-2012 "Wat vind je nou van acupunctuur?" Soms vind ik het lastig om arts te zijn, want mensen willen mijn mening weten over van alles en nog wat. Ik haal mijn schouders open denk aan de tijd toen ik er voor het eerst in mijn leven over hoorde. Ik was een jaar of acht en helemaal niemand in Nederland leek er ooit over gehoord te hebben. Mijn grootvader was de eerste die iets over acupunctuur vertelde. Hij was kunstschilder en leed aan reuma van de vingers. In de winter droeg hij twee gebreide vingersokjes aan de middel- en ringvinger van zijn rechterhand alsof hij voor ons kinderen rond bedtijd nog even als vingerpoppenspeler op zou treden. Hij leed wel aan zijn aandoening en om pijn en zwelling te bestrijden moest hij twee maal per jaar naar Lugano, want daar woonde zijn arts en die paste acupunctuur op hem toe. Vermoedelijk had hij - dat bedacht ik me later - daar een minnares en was de noodzakelijke acupunctuurbehandeling een excuus, want mijn grootmoeder reisde nooit met hem mee. Terugkijkend weet ik dat mijn opa en oma niets samen hadden. Zij was altijd in de keuken en neuriede, en hij zat in de huiskamer in wolken rook van zijn pijp. Mijn grootouders sliepen bovendien in aparte kamers - officieel omdat zij zo snurkte - en ze spraken nauwelijks met elkaar - ze is toch doof, legde mijn opa eens aan me uit. Ik was een kind en begreep het allemaal niet goed, maar acupunctuur associeerde ik met een exotische weinig noodzakelijke therapie voor welgestelde kunstenaars. Dat veranderde enigszins toen ik in de jaren zeventig het boek van Joshua Horn over de Chinese geneeskunde las - Verjaag alle plagen - waarin verhaald wordt over hersenoperaties waarbij de patiënt pijnvrij gehouden wordt door acupunctuur. Later bleek dat het bij de propagandacampagne voor de Volksrepubliek China hoorde. Er is inmiddels veel onderzoek dat laat zien dat het soms wel een beetje tegen de pijn helpt en soms niet en dat het vaak niet uitmaakt waar de acupuncturist de naalden plaatst. Van je prostaatkanker zal het je in elk geval niet afhelpen. Kortom, ik heb geen mening. Wil je het, doe het dan. Ik haal mijn schouders erover op. Ik moest daar aan denken toen ik met Marion aan het winkelen was. Ze had een prachtige zwarte jurk gepast en uiteindelijk besloten vanwege een piepklein en vrijwel onzichtbaar gaatje die toch maar niet te kopen. Toen we over straat liepen, zei ik tegen Marion "Wacht, ik moet nog even iets doen", rende terug naar de winkel, liet de jurk in het mooiste papier inpakken en kocht hem alsnog om die dan later als verrassing te voorschijn te kunnen halen. Al zou die jurk maar één keer worden aangetrokken als we ´s avonds nadat ik gekookt heb samen eten, dan was het al meer dan de moeite waard. Ik haalde haar weer in. "Luister," zei ze toen ik naast haar stond. "Je hebt zo´n pijn van je heup. Ik heb bij die winkel daar een uur volledige acupunctuurbehandeling voor je afgesproken en daar kun je nu terecht. Ik heb het al betaald." "Uw vriendin heeft gezegd dat u wat sceptisch over dit soort behandeling bent," zei de blonde man met een staartje in zijn nek. Hij droeg een witte jas. "Maar u zult zien hoeveel energie u erdoor krijgt." Met papier en een pen kwam hij bij me zitten en ondervroeg me. Op een gegeven moment begon hij me daarbij collega te noemen, zoals oude artsen dat nog wel met elkaar doen. Ik heb daar een enorme hekel aan. Het is uitsloverij en is een poging tot exclusiviteit. De acupuncturist haalde alles uit de kast. "We beginnen met wat acupressuur. Daarna ga ik u cuppen. En tenslotte zal ik de chi op de meridianen stimuleren." Het maakte me allemaal niet uit, want ik genoot van de gedachte dat Marion me had willen verrassen. Wat in liefde gegeven wordt moet ook in liefde worden ontvangen. Dat laat de chi pas echt goed doorstromen. Af en toe zei hij iets om uit te leggen wat hij deed en toen ik wat darmgeluiden produceerde zei hij: "U heeft zeker vaak last uw darmen. Nou dat zal ook aanzienlijk verbeteren als ik deze punten stimuleer." Nadat hij zijn naalden had geplaats informeerde hij of ik het voelde. "Ik voel wel dat u die naalden hebt gezet, maar verder niets" Hij leek een beetje teleurgesteld. "Voelt u de energie niet?" Het liefst zou ik hem uitgelegd hebben dat ik geen last heb van te weinig energie, maar van tijdgebrek. Zou hij daar iets tegen hebben? Bij het vertrek adviseerde hij me om het gunstige effect van de acupunctuur door te zetten en twee keer per week langs te komen. Ik glimlachte zo vriendelijk mogelijk naar hem en zei zonder ironie "Tot ziens collega". Wat hij ook gedaan had, hij was uiteindelijk alleen maar de tussenpersoon geweest die het liefdesgeschenk van Marion aan mij had overgedragen. Vanaf nu zal ik acupunctuur niet meer op de eerste plaats in verband brengen met Lugano of Joshua Horn, maar met Marion. Het is een manier om de liefde met naalden te stimuleren en het maakt niet uit waar je ze zet. Dat cuppen raad ik echter af, want in de liefde gaat het er ook om hoe je eruit ziet en die grote zuigvlekken op je rug waar de kopjes hebben gestaan blijken geen stimulerende werking op mijn geliefde te hebben. "Wat is dat?" riep Marion vol afschuw. "Nou doe je T-shirt maar gauw weer aan." Terug