Week 35-2012 Toen God haar schiep moet hij haar bedoeld hebben als geschenk voor de wereld, maar toen ik voor het eerst met haar sprak had ik niet door dat de lieve heer me met een buitenissig groot cadeau confronteerde. Op de middelbare school had ik De Ilias gelezen. Een gewaarschuwd man telt voor twee, maar de werkelijkheid overvalt je bij verrassing. Dat mannen om zo´n geschenk oorlog voeren had ik kunnen weten, maar ik dacht ze te kunnen herkennen aan helm, schild of speer. Ik zag ze met de verliefde blik in de ogen aanbellenen snapte het niet. Zij had het helemaal niet door en als ik zei "Hij is smoorverliefd op je", dan antwoordde ze "Ach, hoe kom je daarbij?" Soms vraag ik me af wat ik gedaan zou hebben als ze al getrouwd zou zijn. Had ik haar dan toch het hof gemaakt en volgehouden tot haar echtgenoot aan een noodlottig einde kwam? Ja, ik zou me nergens door laten weerhouden. Daarom sympathiseerde ik met die jongens en mannen. Ik begreep ze volledig. De Ilias gaat naar mijn idee echter vooral over hoe vrouwen op zo´n geschenk aan de wereld reageren. Hera gaf het voorbeeld. Die was zelfs bang dat de goden voor Helena zouden vallen, en dan met name natuurlijk haar eigen Zeus. Het geeft het drama van onze wereld weer: vrouwelijke schoonheid brengt onrust. De Darwiniaanse verklaring is eenvoudig: in de strijd om het beste zaad moeten de succesvolste concurrenten uitgeschakeld worden. Vrouwenvriendschappen zijn daarom erg moeilijk. Ja, gedurende korte tijd, want in de buurt van schoonheid heb je in elk geval de kans om de afgewezen aanbidders te mogen troosten. Maar zodra dat iets wordt, wil je natuurlijk God´s geschenk ver uit de buurt. Zelfs als ik als een zelfbenoemde Aäron in de Facebooktempel haar foto´s op het altaar plaats, wordt haar dat kwalijk genomen. We begrepen het toen we jong waren niet goed en zagen ons gezamenlijk leven als een vanzelfsprekende bijkomstigheid van het lot van zondagskinderen. Mijn leven werd door haar verlicht en dat is fijn in duistere tijden. Wat ik aan haar bestaan heb bijgedragen weet ik eigenlijk niet. In december 2002 veranderde dat toen de dokter zei dat ik kwaadaardige prostaatkanker had. Voor die tijd hadden we ons leven als een continuüm ervaren. Ook de geboorte van onze zoon en zijn vertrek uit huis hadden daarin een natuurlijke plaats. In het leven ervoor hoefden we daarom niet zo veel na te denken. Het kwam allemaal op ons af en het was niet te vergelijken met de beslissingen die we vanaf dat moment samen moesten nemen. Over behandelingen, operaties, bestralingen, met hormonen of zonder hormonen, over wel of niet minder gaan werken, over wel of niet ons huis verkopen en ergens in Italië wonen om de jaren die nog resten onder het genot van koninklijk voedsel en goede wijn te slijten. Alles kreeg een andere betekenis, maar het ergste was dat we niet meer vanzelfsprekend in het zelfde team speelden. Het kostte wat tijd voordat ik het goed door kreeg. In mijn domheid dacht ik aanvankelijk alleen maar dat het er bij kanker om gaat je leven te redden. Hoe zorg ik dat ik volgend jaar nog leef? Hoe krijg ik het voor elkaar er over vijf jaar nog te zijn? Gaat het me lukken om de tien jaar te halen? Het gevoel dat er weinig tijd was om snel de noodzakelijke alles bepalende beslissingen te nemen drong zich op. Nu of nooit. Iedereen die in de uitverkoop terecht komt weet dat. De kans dat je met een miskoop thuis komt is levensgroot. Ruilen is onmogelijk. Verwarring als je moet besluiten is daarom zeer ongewenst. Maar mijn lief dacht niet na over de naderende dood, maar onderzocht alle alternatieven die er waren en vond het vreemd dat ik niet verder wilde zoeken naar het eeuwige leven. Ze wilde dat ik naar New York zou gaan om daar om een second opinion te vragen, maar ik vroeg me af wat ze daar mogen weten wat wij niet door hebben. Ze had zo gelijk, want uiteindelijk was mijn leven ook haar leven. Ik raakte soms in paniek van de plannen die ik zelf niet bedacht had en trol mezelf terug in mijn piepkleine wereld, de wereld van het gezwel en mij. Het leven na december 2002 ervaar ik daardoor zwaarder dan het leven ervoor. Die kanker betekent uiteindelijk niets, maar de stiekeme slang die onze hof van Eden is binnengeslopen en tweespalt heeft gezaaid, die zou ik willen vermoorden. Vandaag wordt Marion zestig jaar Het klinkt onwerkelijk, want ze is altijd een meisje gebleven. Voortdurend denk ik na over het mooiste cadeau dat ik haar kan geven. Diep in me weet het ik het precies, want ik heb het op mijn computer gezien: ´Undo´ staat er en met één druk op de knop is de kanker weg, want kanker is alleen maar een mentaliteit, een angsthazenhouding, waardoor je verkrampt. Je bent slaaf gemaakt van het K-gif en let daarom te weinig op de kwaliteit van het geschenk dat je gegeven is. Happy birthday, fuck the C and let´s live. Terug