| Week 42-2012 Het zijn wonderlijke tijden. Ik ben nu ouder dan mijn vader ooit geworden is en Marion heeft meer testosteron in haar lijf dan ik. Het is een ideaal recept om in de war te raken, maar toch ben ik de weg nog niet kwijt. In mijn monoloog interieur spreek ik nu als een oudere man met mijn jongere vader. En wat betreft gevoelszaken zou ik me inmiddels misschien meer expert mogen gaan voelen dan mijn vrouw. Omdat ik nu eenmaal geboren voor het geluk ben kijk ik echter vol vertrouwen en met opgewonden nieuwsgierigheid uit naar wat er komen gaat. Zolang we durven blijven geloven dat het beste in ons leven nog moet komen liggen we nog op de juiste koers. We leven trouwens ook helemaal niet om een doel te bereiken, maar wel om ons aan onze koers te houden. Mijn vader was een sentimentele lieve man. Ik heb veel over hem geschreven en ben ook altijd met hem in gesprek gebleven, want in ons hoofd is alles mogelijk. Hij overleed doordat hij helemaal niet wist dat roken, vet eten, en altijd in je auto zitten ongezond zouden kunnen zijn. Hij was in de prime van zijn leven in de tijd van de tv-serie MadMen. Volgens mij is die serie een beginnerscursus ´ongezond leven voor de onnozele´. In die tijd stonden in de medische vakbladen advertenties waarin mannen in witte jassen adviseerden om Lucky Strike te roken omdat het zachter voor de keel was. Berichten over longkanker en hart- en bloedvatziekten werden jaren lang met succes onderdrukt. Een leefstijl van auto´s met seks appeal en alcohol werd via de reclamebureaus zo aantrekkelijk gemaakt dat consumenten geen keus leken te hebben. Zeker mensen zoals mijn vader niet. Dus was zijn bloedvatenstelsel uiteindelijk helemaal dichtgeslibd en kreeg hij hoge bloeddruk, kortademigheid, TIAs, een hartinfarct, een hersenbloeding en belandde uiteindelijk in een verpleeghuis waar hij overleed. Ik heb ervan geleerd en heb zijn leefgewoonten, zijn favoriete voetbalclub en zijn politieke voorkeur niet overgenomen. Daardoor verkeer ik in uitstekende conditie, maak me geen zorgen over diabetes of mijn hart en ben ik blij dat ik in ieder geval mijn vader versla in levensduur. Ik geef toe dat ik me er wel eens zorgen over heb gemaakt. Zeker nadat vastgesteld was dat ik prostaatkanker heb dacht ik vaak "het zal toch verdorie niet gebeuren dat ik zo gezond heb geleefd en dan nog eerder sterf als mijn vader". Die grens heb ik nu gepasseerd. Hij overleed toen hij 64 jaar en drie maanden oud was. Ik ben nu 64 jaar en vijf maanden. Van nu vertel ik hem als ik aan hem denk hoe het is om ouder te zijn. Hij wordt mijn jongere broer. Om het leuke leven nog wat te rekken heb ik sinds een week wel een depot gosereline in mijn buik, een medicijn dat de aanmaak van mijn testosteron onmogelijk maakt. Ik heb het al eerder een jaar lang gebruikt en weet dus wat er kan gebeuren. Dat was echter in de tijd dat ik ook net gehoord had dat ik kanker heb en in die tijd heb ik me toch wel een beetje laten intimideren door dat woord. De depressie die je kunt krijgen door de buikprik kan natuurlijk ook heel goed ontstaan zijn omdat Marion en ik met een heel ander levensperspectief rekening moesten houden. Het leek of allerlei toekomstplannen helemaal van de baan waren. Een abstract einde drong zich aan ons op. Het duurde een tijd voordat we daaraan gewend waren en kanker op de lijst ongewenste woorden plaatsten. Wat natuurlijk wel lastig is, is dat het medicijn minder mannelijk maakt. Ik bedoel daarmee niet eens zozeer op het gebied van seksualiteit, maar wat levensinstelling, vechtlust, snelheid, energie betreft. Ook geeft het grotere kans op diabetes en hart- en bloedvatziekten. Dat zit nou net bij mij in de familie. Ik mag dus wel uitkijken dat ik mijn vader niet naga. Blijven rennen. Misschien moeten we dan het testosteron van Marion maar een beetje delen. Ik moet nog uitvissen hoe je dat precies doet, maar ook daarover hebben we al wat geleerd. Je afsluiten voor de cynici die het geluk wantrouwen, je concentreren op liefde en schoonheid. Vooral doorgaan met waar ik mee bezig was: boeken schrijven en foto´s maken. Terug |