Week 44-2012 Wat leer je in hemelsnaam van kanker, van onhandige hulpverleners, van bestralingen, van hormonale therapie, van chemotherapie? En waarom is het - als je alles een beetje begrijpt - afgelopen en doe je examen voor niets? Achteraf, ja dan weten we het maar dan is die kennis overbodig geworden. Wie echt slim is stoot zijn hoofd niet twee maal aan de zelfde steen, maar hoe vaak proberen we een deur door te gaan die gesloten is? Ik verkeer in de luxe omstandigheid dat ik voor de tweede keer in mijn leven met die vermaledijde buikprik behandeld word en dus van mijn eerdere ervaringen profijt kan hebben. Voor de mensen die het niet weten: ik word behandeld met een medicijn dat de aanmaak van testosteron drie maanden lang plat legt. Ik laat het aan de fantasie over wat dat voor gevolgen heeft. Wat waren dan die eerdere ervaringen? Nou, precies alles wat mijn fantasie daarover me influisterde. Ik zat te wachten op wat in de bijsluiter was opgesomd en het kwam vanzelf. De huilbuien, het verdwijnen van de haargroei op wangen, benen en borst, de opvliegers en natuurlijk - dat waar ik het meest voor vreesde - de potentieproblemen. Het opvallendste was echter dat een deel van die bijwerkingen al begon voordat ik ooit de buikprik kreeg, alsof de medicatie een schaduw vooruit wierp. In de twee weken voor de prik me zou worden toegediend zat ik erg in de put en kon seks me in eens niets meer schelen. In het jaar dat de gosereline - het middel dat in die buikprik zit - in mijn lichaam zat en mijn testosteron laf wegsloop, me in de steek liet en me alleen mijn problemen op liet lossen werd het er niet beter op. Ik was mezelf niet meer, werd depressief en een zeurpiet. Zo had ik mezelf nooit meegemaakt. Misschien anderen wel, maar dan heeft het testosteron in ieder geval het prettige effect dat het je ego opkrikt zodat je het niet doorhebt. Wat een feest was het dan ook toen ik na de bestraling en een door de uroloog goedgekeurde PSA met die buikprikken kon stoppen. Ik werd weer de Ivan die ik kende. Zo leek het allemaal tenminste. Ik ben nu bijna een maand geleden weer met die buikprik begonnen en wacht geduldig op de beloofde en mij vertrouwde bijverschijnselen, maar er komt maar niets. Terugkijkend begrijp ik eindelijk dat alles wat ik aan de gosereline weet misschien wel meer te maken had met de gevolgen van de woorden van mijn uroloog. "Waarom komt u zo laat?" Ik zag het als een doodvonnis. Mezelf heb ik echter tien jaar geleden wijs gemaakt dat ik het na twee weken verwerkt had, besloot er elke week over te schrijven om te bewijzen dat ik me niet zou laten leven door de prostaatkanker en dat uiteindelijk alleen ik de baas was. Luid verkondigde ik dat ik niet bang voor de dood was en daagde het gezwel uit door minachtend te verkondigen dat het ´maar kanker´ was. Een vriend zei ooit nadat hij ontdekt had dat zijn vrouw een affaire had met een ander dat je wel kunt beweren dat het moet kunnen , maar dat als je de kamer binnen komt en haar met een andere man bezig ziet het toch heel anders wordt. Hij vertelde dat er een verschil is tussen wat je bedenkt en wat je voelt. Ik had gewoon last van diagnositis en leed aan de pijn van de woorden ´je hebt kanker´. Daar hielp geen bestraling tegen. Het zorgde voor een soort post traumatic stress disorder en de verschijnselen daarvan kon ik niet goed onderscheiden van die van de prik in mijn buik. De depressie van toen kwam niet door gosereline, maar was de somberheid van een toekomstperspectief waaraan ik niet kon wennen. Het verdwijnen van de baardgroei kwam er echter weer wel door. De huilbuien? Ik was bedroefd en ik verwerkte op die manier de pijn veroorzaakt door het besef dat het leven tijdelijk is en dat ik nergens meer controle over had. En de potentie? Ik dacht dat ik mijn best moest doen en was niet wijs genoeg om te beseffen dat verlangen niet alleen in het testosteron zit. Het geheugen aan wie ik was en hoe mijn geliefde me altijd had weten op te winden door te zijn wie ze is heb ik toen onderschat. Nu besef ik dat ik altijd naar haar verlang omdat mijn handen nog weten hoe haar zachte huid voelt en de weg kennen langs de zachte glooiingen van haar landschap. Daar is geen hormoon voor nodig. Het is alsof het leven diep in de oceaan gewoon doorgaat, maar of de testosterongolven die op het strand ongeduldig kapot slaan zijn gaan liggen. De buikprik komt, de liefde blijft. Terug