Week 45-2012 Ben ik een ander mens door de wat zwaardere hormonale behandeling? Ik hoop van niet, want het stelt me voor een vreemde keus. Is het leven van de ander die ik dan mogelijk ben geworden wel de moeite waard? Ga ik daar mijn best wel voor doen? Het zijn wonderlijke dilemma´s waarvoor je komt de staan na een slecht nieuws gesprek met een arts. Dat de dokter met een somber gezicht tegen je zegt dat hij vervelend nieuws heeft is één ding, maar om daarmee vervolgens te moeten leven is iets heel anders. Misschien is de droevige kop van de arts wel wat het allemaal in gang zet, want als die er al van onder de indruk is, wat moet je zelf dan nog? Zou het wat uitmaken als hij met Cliniclownsuitrusting lachend in de gang van de polikliniek op je af kwam en riep "wat we nou toch gezien hebben op de scan, pohpohpoh, maar we gaan er iets leuks van maken"? Nee, kanker, daar lachen we blijkbaar niet om. Uit onderzoek dat in de Verenigde Staten gedaan werd blijkt dat meer dan een derde van de mensen die langdurig met kanker leven last heeft van de meest uiteenlopende klachten, met name van geestelijke problemen. Vooral de grauwsluier die over het leven komt te liggen omdat de volledige omgeving door het toverstafje van de kankerkoning is aangeraakt, heeft enorme gevolgen. Niets is meer zoals het was en dat noemen we tegenwoordig een depressie. Leven met kanker betekent dat je het wel hebt maar je bent nog niet dood. Daar wacht iedereen op, maar het kan nog jaren duren. Ik zit nu bijna op tien jaar en ik word langzaam maar zeker moe van het verzet dat ik probeer te voeren om te voorkomen dat alles wat ik doe uitsluitend nog geïnterpreteerd wordt in het kader van een dramatische ziekte of een behandeling daarvan. Het Amerikaanse onderzoek is speciaal bedoeld om artsen te helpen mensen met kanker die last van depressies en dergelijk eruit te pikken. Maar ik wil juist geen patiënt worden. Dat komt pas ´later´ als ik over de grond kronkel van de pijn en ik het echt niet meer aankan. Dan is de enige behandeling die ik nog wil, dat de dokter me helpt bij een waardig afscheid. Dag lieve vrienden de man die ik niet meer bent door de behandeling groet u. Het is overigens een voordeel dat uit het onderzoek blijkt dat vrouwen met borstkanker en mannen met prostaatkanker het beste met hun kanker weten te leven. Wat heet, we doen het net zo goed als mensen zonder kanker en soms zelfs ietsje beter. Dus laat ik me vooral wat typischer gaan gedragen en zoals andere prostaatkankerjongens ongegeneerd dromen over een toekomst in plaats van over een plekje waar ik rust heb en weg kan kruipen. Laat ik geloven dat als ik iets vergeet het komt doordat ik wat ouder word of te hard werk, maar dat het niets met de medicatie te maken heeft. Laat me denken dat de pijn in mijn heup niet door een uitzaaiing komt maar omdat die heup door dertig jaar hardlopen versleten is. Ik ben niet veranderd door de behandeling, maar ik ben Ivan die op zijn eigen manier met de gevolgen van de behandeling omgaat. Ik ben geen slachtoffer, maar strijder voor het recht op leven ondanks de diagnose. Laat me dromen over dikke boeken die ik nog zal schrijven en over verre reizen. Niet alleen maar snelle tripjes, want dat toont of je bang bent dat er geen toekomst meer is. Nee, plannen maken voor een reis in 2014, een onmogelijke fietstocht door een landschap dat ik nog nooit gezien heb, door steden trekken waar mensen andere gebruiken hebben. De hele dag zal ik schrijven en fotograferen. Anderen bidden voor het milieu, de toekomst van de mensheid en wereldvrede. Ik zal het allemaal vastleggen zodat het op die manier behouden wordt voor mijn kleinkinderen. Wat ik gisteren fout heb gedaan laat ik achter me omdat vandaag de enige dag is die bestaat. En morgen heb ik nodig voor mijn dromen. De zon breekt door de mist van kankersluiers heen en verwarmt me, want die kanker is er altijd wel, maar die moeten we niet belangrijker maken dan hij is. Terug