Week 51-2012 Langzaam maar zeker dringen de nostalgieweken zich aan me op. Feestverlichting bepaalt de sfeer van de publieke ruimte en de autoradio zorgt voor de soundtrack van een jaar dat meer economische crisis bracht en ook meer uitzaaiingen. Voor de economische krimp, de toenemende werkloosheid en de moderne armoede weten we geen oplossing. Tegen die uitzaaiingen heb ik een buikprik gekregen en met mij gaat het goed. Het goede van nostalgie is dat het de droefheid die samenhangt met het verstrijken van de tijd overgiet met het sausje van de milde glimlach. Als we toch de klok eens stil konden zetten, dan was alles opgelost, maar daar slaagt zelfs een plastisch chirurg niet in. Laat de toekomst dus maar komen. Daar maak ik net zo iets leuks van als van de rest van mijn leven. Vandeweek was ik te gast in een radioprogramma dat ook helemaal in het teken stond van het kaarslicht en terwijl ik daar zat besefte ik dat ik al een jaar lang bezig ben met de kerstdagen van 2012: Herinneringen. Omdat Marion dit jaar zestig werd besloot ik op 1 januari elke dag een foto van haar op mijn Facebookpagina te plaatsen uit mijn nog al omvangrijke archief. Daar überhaupt in gaan zoeken is een onbewuste poging me nog eens te wentelen in het verleden en weg te lopen van het heden, want ik had die foto´s gemaakt en op geborgen, maar durfde ze nooit meer te bekijken. Misschien had ik er ook echt geen tijd meer voor. Hoe dan ook, alles kwam weer een keer langs dit jaar. Ik had 2012 tot jubeljaar voor MB gebombardeerd en hield me bezig met elke dag een goede foto te selecteren en die op Facebook te plaatsen. Het zorgde tot mijn grote verrassing voor een lawine aan reacties en een uitgever die er graag een boek van zou willen maken. Daaraan had ik het te danken dat ik in een programma van de nostalgiezender zat, dat de feestdagen met extra kaarsjes probeert te verlichten om te praten over een boek dat volgens Tineke, de vrouw die al bij de radio werkte voor dat we geboren waren, een ode aan Marion is. Woorden als liefde en leven vielen. Het maakte een beetje giechelig. Niet dat niet alle foto´s het resultaat zijn van mijn liefde en niet dat het boek niet eigenlijk een verjaardagscadeau is voor de vrouw van mijn leven, maar om het officieel allemaal zo te noemen is weer iets anders. De summiere teksten in het boek heb ik met opzet beperkt gehouden om het niet te vet te maken. Van eerste keer zien op het schoolplein tot prostaatkanker waar we ons niets van aantrekken. Daartussen een lange reis die ons overal ter wereld heeft gebracht. REISGEZEL heb ik het genoemd. Dat ik het nu in mijn handen heb is raar. Elk boek dat ik heb gemaakt is gepland. Ik ben achter de typemachine gaan zitten of haalde mijn pen te voorschijn of gebruikte een computer met in mijn hoofd een duidelijk idee. Ik ga nu schrijven over medicijnen. Ik ga nu schrijven over een man die naar Indonesië gaat om bij de geboortebeperking te helpen maar erin slaagt om de enige vrouw zonder vagina in dat land zwanger te maken. Ik ga nu een boek maken om mensen meer inzicht te geven in de mechanismen die zorgen dat we dik worden. Soms kozen die boeken hun eigen weg, maar ze werden wel wat ik had bedoeld. Dit nieuwe boek is vanzelf ontstaan. Een liefdesbaby. Ik ben geen fotograaf, maar schrijver. Ik heb wel alles wat me maar op een of andere manier geraakt heeft gefotografeerd. Technisch faal ik veel te vaak, maar mijn hart zit wel in de foto´s. Zaterdag presenteer ik het boek in Amsterdam en dan gaan we weer allerlei dingen zeggen die al te zien zijn in de foto´s in het boek: man houdt van vrouw en kan niet meer ophouden om haar te fotograferen. De tijd die verlopen is tussen de eerste foto en de laatste doet de rest. Op 2 januari komt mijn volgende boek al uit. Dan is het de hoogste tijd om terug te keren in de toekomst. Voor ons die door het leven zijn getrokken op weg naar een onbekende bestemming. Die gelachen hebben en gehuild. Die lief hebben gehad en ook pijn geleden. Voor ons geldt alleen de toekomst omdat de reis pas afgelopen is als we er niet meer zijn. Terug